Het werd een leuke avond. Eerst waren er een heleboel geschenkjes voor jou, Flore. De meeste met fraaie gedichten. Hebben je ouders die trouwens voor je bewaard, voor als je beter kunt lezen dan nu?
Daarna stevige erwtensoep en vervolgens het grote uitpakken. Ik heb volop meegedaan, genoten van de sprankelende gedichten. Maar ik zat ook steeds te denken: "Nu ligt Manu in het ziekenhuis te bevallen...". Het mobieltje brandde in m'n broekzak - maar het piepte niet.
Totdat... Het laatste pakje was uitgepakt. Het werd tijd voor de nazit, voor een tweede glas Glühwein. Het harmonieuze melodietje van de Nokia in m'n zak. Norbert: "Dag opa! Ze is er en ze heet Indi Nonya".

Trouw, 7 december 2000.

De Gooi- en Eemlander, 6 december 2000.

Normaal loop je de kamer uit als er een telefoontje binnenkomt. Maar nu niet. De hele kamer viel stil. Iedereen wist dat je geboorte op til was, Indi, en iedereen wilde weten hoe en wat. Oma Ria niet het minst; maar je oom Vincent en tante Annelieke en alle anderen ook. Dus herhaalde ik wat je vader zei: "21.50 uur", "3150 gram", "zware bevalling, maar de baby is helemaal gaaf en moeder Manu komt weer een beetje op verhaal", "Jullie mogen komen, nu, als je wilt".
Wegwezen dus, dacht ik. Maar binnen een seconde stonden er elf glazen op tafel en Flores andere opa Huib stond met een fles champagne in z'n handen.
Ik stond in dubio. Ik wilde weg, Indi zien, Manu zien, Norbert zien. Maar zo'n aardig gebaar kon ik ook niet negeren. We hieven het glas, riepen 'Proost', 'Op Indi!', 'Lang zal ze leven...'. Zelden heb ik zo snel een glas champagne leeggedronken.
En weg waren we. In de auto. Naar het ziekenhuis.
Bij de ingang oma Toeti en haar Wim. Zij wonen in Apeldoorn. Hé, hoe komen die zo snel in Hilversum? "We waren deze hele avond al in Hilversum".
Naar binnen. Het liep al tegen half twaalf. We gingen door de verlaten ziekenhuisgangen. Achter deze deur moet het zijn. Ja hoor, daar ligt Manu. Daar zit Norbert, met een baby in zijn armen. Het gaat dwars door je ziel als je daar je jongste zoon ziet zitten, vertederd naar een kindje kijkend. Zijn kindje. Manu's kindje.

Thuis, een stuk na middernacht. (Boven dit briefje staat '5 december', maar het is feitelijk al 6 december).
Wat een opwindend gevoel. Voor de tweede keer grootvader.
Flore en Indi, ik weet niet hoe ik moet opschrijven hoe blij ik met jullie ben. Ik hoop en bid dat jullie heel gelukkige meisjes zijn en worden.

Terug naar het begin van deze pagina.

---

Woensdag 6 december 2000

Lieve Indi (en Flore, je mag best meelezen, hoor),

Vanmiddag kwam je thuis, bijna ongemerkt - en ik was er onbedoeld bij.
Tante Annelieke had een leuk plannetje. Je moeder zou 'poliklinisch' bevallen in het ziekenhuis. Ze zou dus maar een paar uurtjes weg zijn, samen met je vader. In die tijd wilde tante Annelieke jullie huis en voordeur versieren. Een verrassing bij jullie thuiskomst.
Maar doordat de bevalling op sinterklaasavond kwam, kon tante Annelieke niet weg. Trouwens, je moeder was ook langer dan een paar uur weg: ze moest de afgelopen nacht in het ziekenhuis blijven, met jou, Indi.
Vandaag moest tante Annelieke werken, zoals elke maandag, dinsdag en woensdag. Daarom bood ik aan het versierwerk over te nemen. Ik haalde de slingers en andere versieringen uit het huis van tante Anneliek en ging bij jullie aan de slag. Ik had uitgerekend dat jullie waarschijnlijk ergens in de tweede helft van de middag zouden thuiskomen.
De meeste slingers hingen. Ik stond op een trapje in de achterkamer om nog iets met een punaise aan het plafond te prikken toen ik geluid hoorde bij de voordeur. Een ogenblikje later stonden je moeder en vader in de kamer; een tikkeltje verbaasd dat ik daar was. Ik legde uit wat mijn taak was en zei ook dat ik weg had willen zijn als zij binnenkwamen.
Daarop vroeg ik: 'Waar is Indi?' Ik zag je niet, dacht dat je misschien nog langer in het ziekenhuis moest blijven.
'Daar', zei je vader, wijzend op een maxi-cosi die hij voor de kast op de grond had gezet. Ik keek. Ja, hoor, daar lag je, goed ingepakt - zo maar pardoes jullie huis binnengedragen en door je grootvader over het hoofd gezien...

Terug naar het begin van deze pagina.

---

Vrijdag 8 december 2000

Lieve Indi en Flore,

"Hoi, hier ben ik dan..." Vanmorgen kwam het geboortekaartje. Je meldde je zelf, Indi. Niet zoiets als: "Hierdoor geven we met grote vreugde kennis van de geboorte van onze dochter..." nee, je stelde je zelf voor: "Ik heet Indi Nonya Glimmerveen. Ik ben jarig op 5 december" en een sterretje achter het woord 'ben'. 'Voortaan' stond er in de voetnoot en dat was een heel zinnige toelichting, want anno 2000 was je niet jarig op 5 december. Je eerste verjaardag is immers pas na een jaar.
Gisteren hadden we al uitgekeken naar het kaartje. Je ouders hadden er weken geheimzinnig over gedaan. We mochten het niet zien, want je naam was nog geheim.
Woensdagmiddag moest je vader het nog printen. Dat was een beetje haastwerk. Maar, zei hij ons, hij heeft de buslichting van 18.00 uur nog gehaald.
Donderdag hoorden we van familie in afgelegen dorpen - zoals Noordwolde in Friesland - dat daar het kaartje was aangekomen. Maar niet in het dorp waar het is gepost. Het is niet de eerste keer dat de bezorging in Hilversum een dag later is dan in de rest van het land.
Maar we hebben het kaartje nu en we zullen het zuinig bewaren. Hoewel het voor ons natuurlijk niet zo'n heel grote verrassing was te lezen dat je geboren was...

groet van

jullie beider opa

Terug naar het begin van deze pagina.

---

Zondag 18 januari 2001

Lieve Flore en Indi,

Marchien Dam, koster en kinderverzorger.

Op deze zondagmorgen ben je in de kerk bijna de hemel in geprezen, Flore. Dat moet ik jullie toch even vertellen.

Vanmorgen werd hier in Hilversum de Torenlaankerk gesloten. Volgende week gaat een gloednieuwe kerk open, de Regenboogkerk.
Ik ben naar die laatste dienst in die kerk gegaan. Het gaat er nu niet om hoe het daar was. Dat heb ik opgeschreven voor het Kerkblad voor Hilversum. (Wil je m'n stukje lezen? Kijk dan maar even hier).
Na de dienst, onder een kopje koffie, sprak de vrouw van de koster, mevrouw Marchien Dam, me aan. "Wat een leuke kleindochter heb jij!".
Ik keek haar verbaasd aan. Hoe kan zij mijn kleindochter kennen?
Ze legde het uit: "Ik werd twee dagen in de week bij de kinderopvang De Dennen. Op de lijst zag ik de naam Flore Glimmerveen. Ik dacht: zou zij familie zijn van Henk Glimmerveen? Een keer toen haar moeder Flore kwam halen, heb ik het haar gevraagd. Ze zei dat Henk Glimmerveen inderdaad haar schoonvader is".
Over jou, Flore: "Wat een levendig kind! Ze kijkt om zich heen, merkt alles op wat er gebeurt. Als ik haar een flesje moet geven, ga ik in een hoekje zitten. Als ze tussen alle kinderen in zit, wil ze niets missen van wat de andere kinderen doen en dan gaat het drinken niet vlot".
Je moeder had Marchien Dam ook nog verteld dat ze zelf geen binding heeft met een kerk. Ze vertelde er ook bij dat ze jaren geleden eens een dominee heeft ontvangen die haar had uitgelegd wat Pinksteren betekent.
Dat klopt. Van begin 1996 tot eind 2000 ben ik - als vrijwilliger - redacteur geweest van het Kerkblad voor Hilversum. Pinksteren is altijd een wat moeilijk feest waarmee ook kerkmensen niet goed raad weten, laat staan buitenstaanders. Ik heb toen aan een Hilversumse predikant, dr. Kick Bras, gevraagd aan iemand die niet met kerk en evangelie is opgegroeid, te vertellen wat Pinksteren is. Dat heeft hij gedaan.

groet van jullie opa

Terug naar het begin van deze pagina.

---

Donderdag 24 mei 2001 (Hemelvaartsdag)

Lieve Flore en Indi,

Wat een leuk feest had je, Flore! We waren er allemaal om je eerste verjaardag te vieren. Een tijd geleden had je vader al gezegd dat iedereen vrij zou zijn als jij één zou worden. Dat klopte want het is Hemelvaartsdag en dus had iedereen tijd. Het is deze dagen ook nog stralend weer, zodat je in de tuin het ene kaarsje op de slagroomtaart kon uitblazen.
De verbouwing van de woning is zo ongeveer klaar - dat wil zeggen: op de begane grond en de bovenverdiepingen. Je vader moet de kelder nog afmaken. De afgelopen weken en dagen hebben je ouders zich rot gewerkt om alles op de 24e klaar en schoon te krijgen - en dat is gelukt. De ballonnen en de slingers waren opgehangen, de vlag hing uit.
En wat ben je verwend! Ja, iedereen wilde natuurlijk met een cadeautje komen. Je moest dus uitpakken. Waarschijnlijk besefte je het nog niet helemaal. Als je wat ouder bent, zul je wekenlang naar je verjaardag uitkijken. "Nog zoveel nachtjes slapen...!" Maar zover ben je nog niet. Je vond het, geloof ik, wel leuk dat er zoveel mensen waren, maar je had er geen weet van dat ze allemaal voor jou gekomen waren.
De afgelopen dagen en ook vandaag hebben je ouders en ook wij, grootouders, nogal eens terug gedacht aan een jaar geleden, toen je zo overrompelend, zes weken te vroeg, op aarde kwam. Dat is nu allemaal herinnering.

Vincent Glimmerveen op zijn eerste verjaardag, 19 juli 1966. Vandaag zat zijn dochtertje Flore achter een slagroomtaart met één kaars.

Wij halen meer herinneringen op. Hoe was het toen je vader één jaar oud werd? Ik heb gisteravond de dia's uit die tijd te voorschijn gehaald en bekeken. De foto van je vader op 19 juli 1966 heb ik gescand en groot afgedrukt. Terwijl jij stralend achter de verjaardagstaart met dat ene kaarsje zat, heb ik die foto aan je ouders gegeven. Kunnen ze kijken of je op je vader lijkt.

Indi, jou vergeet ik niet, hoor. Jij moet nog ruim een half jaar wachten tot je eerste verjaardag. Maar je was er vandaag wel bij, met je ouders. Met je prachtige blauwe ogen zat je urenlang het verjaardagstafereel in alle rust op te nemen, aandachtig om je heen kijkend. Op een gegeven moment gaf je moeder je in mijn armen. En toen gingen langzaam je oogjes dicht. Dat was wel ontroerend zoals je in mijn armen insliep...

Ja, ik geef toe, ik heb jullie een beetje verwaarloosd. Nee, niet echt: jullie zijn bij ons thuis geweest, oma en ik hebben jullie opgezocht, met Flore heb ik lange wandelingen gemaakt. Op Koninginnedag ben ik zelfs met jou, Flore, naar de kermis geweest. Maar van briefjes is het niet gekomen. Jammer. Het eerste briefje schreef ik een jaar geleden en na die twaalf maanden wilde ik weer even van me laten horen.

Hartelijke groet

opa Henk