Terug naar de opening van deze website

Vervolg van de brieven aan Flore Glimmerveen
Voor de brieven vanaf de geboortedag tot 3 juni: klik hier
Voor de brieven van 4 tot en met 11 juni: klik hier
Voor de brieven van 12 juni tot en met 29 juni 2000: klik hier
Voor de brieven van 7 juli tot en met 15 juli: klik hier

Vrijdag 21 juli 2000

Lieve Flore,

Heel even keek je tante Manu bedenkelijk. Ze schudde haar hoofd, maar de onrust bleef maar enkele seconden.
Ze hebben je vast wel verteld dat tante Manu en oom Norbert (het 'kleine broertje' van je vader) later dit jaar een dochtertje verwachten. (Voor ons is dit dus wel een heel bijzonder jaar: in 2000 beide zonen voor het eerst vader).

Dokter S.P.J.J. Bijvoet onderzoekt Flore, op donderdag 20 juli 2000. Hij weegt haar ook: 3750 gram.
Gisteren ben je met je moeder naar de dokter geweest. Nee, geen ziektes of zo, gewoon, prikjes en een onderzoekje. "Ze weegt nu 3750 gram", vertelde je vader. In acht weken ben je dus ongeveer twee kilo aangekomen; oftewel: je gewicht is ruim verdubbeld. Het is je ook aan te zien. Was je kort na je geboorte echt een heel klein poppetje, nu ben je echt een heel flinke baby.

"Dit was ongeveer het geboortegewicht van Vincent en Norbert", constateerden oma en ik. Die constatering bracht heel even het schokje bij je tante Manu. Je zag haar denken: 'Moet ik straks een zo groot kind baren?' Maar ze besefte direct dat er geen weg terug is en dat het andere vrouwen ook lukt. Geen zorg dus.
Tja, het was een enerverend weekje. Jij hebt woensdag (de 19e) voor het eerst een verjaardag van je vader meegemaakt: zijn 35e. Na het kraamfeest van vorige week zaterdag hebben je ouders niet echt een groot evenement van gemaakt.
Een dag eerder was het wel een kleine happening bij je oom Norbert. Zoals je weet is hij drie jaar minus één dag jonger dan zijn grote broer. Hij had dinsdag, op zijn 32e verjaardag, wel een huis vol. Dat zal volgend jaar ook wel anders zijn: dan is je nichtje er immers. En een kind maakt van een jong paar direct een gezinnetje.
Wat je ook wel mag weten: de uitlating van je vader. "Ik had nooit verwacht dat ik zo erg van zo'n kindje zou kunnen houden".

Liefs,

je opa.

Terug naar het begin van de serie brieven

Donderdag 27 juli 2000

Lieve Flore,

Links: Flore buiten in het zonnetje
Rechts: Overgrootmoeder An van Houwelingen wordt vandaag 81. Op de foto met dochter Mieke Schilder-van Houwelingen, kleindochter Annelieke Glimmerveen-Schilder en achterkleindochter Flore Glimmerveen.

"Voor op internet", zei je moeder vanavond laat tegen me en ze drukte me twee foto's uit een stapeltje in handen.
Je ouders kwamen je ophalen nadat we een paar uur op je mochten passen.
Je overgrootmoeder An ('oma Statenlaan') is vandaag jarig: 81. Ze had haar kleinkinderen uitgenodigd voor een etentje en dus had je moeder al aan het begin van deze week gevraagd of jij een paar uurtjes bij ons onderdak zou kunnen vinden.
Teleurstelling vanmorgen: de afgelopen nacht is oma An ziek geworden. Jarig en ziek - geen goede combinatie.
Je moeder snapte wel dat het voor ons niet leuk was als dat oppassen - waar we erg op hadden gevlast - niet zou doorgaan. Maar gelukkig: je oma Mieke had je ouders uitgenodigd om te komen eten.

Het vroege voorjaar van 1934 op de Wageningse Berg: in de kinderwagen Henk, nu de opa die je deze briefjes schrijft. Zijn zus Bep aan de hand van je overgrootmoeder. Je overgrootvader heeft nooit achter die kinderwagen gelopen. Dat gebeurde niet in die tijd.
Oma Ria heeft je meer dan vier uur lang onafgebroken en intensief in de gaten gehouden. Ik zat me af te vragen waarom het in deze tijd nog altijd kennelijk vanzelfsprekend is dat vrouwen zich bekommeren om baby's. In de tijd waarin ik opgroeide, zou geen man erover piekeren met een kinderwagen op straat te komen of een baby te verschonen. Toen ik vader werd, begon daar verandering in te komen. Ik heb met je vader in de kinderwagen langs de oevers van de Sloterplas gewandeld. Maar ik had wel veel bekijks. Al op de dag van zijn geboorte heb ik je vader een schone luier gegeven.
Ik dacht: dat zal nu wel anders zijn. De tijden zijn veranderd.
Maar toch: alsof dat vanzelfsprekend was, deed je grootmoeder je een schone luier om, gaf zij je de fles (die je keurig leegdronk). Ze was niet bij je weg te slaan.
Ik was een tikkeltje teleurgesteld, maar wou dat niet laten merken. Misschien merkte oma het toch. Toen je al meer dan twee uur in ons huis was, mocht ik je inderdaad even in m'n armen houden. Maar helemaal vertrouwen doet oma het niet: ze is als de dood dat ik je uit m'n armen laat glijden, op de harde parketvloer.
Niet gebeurd, hoor. Laat op deze avond hebben we je weer veilig aan je ouders kunnen meegeven. In de stromende regen ging je in de auto mee.

Een hartelijke groet van opa.

Terug naar het begin van de serie brieven

Dinsdag 15 augustus 2000

Lieve Flore,

Al een hele tijd heb je niets meer van me gehoord; althans op internet. Je hebt me wel aangekeken en ik jou. Vandaag nog. Je bent enkele uren bij ons in huis geweest. Twee keer heb ik je een flesje gegeven. De tweede keer heb je zelfs veel te veel gedronken. Misverstand. Je moeder had een flesje klaargezet met 220 cc. zuigelingenmelk. Ik dacht dat dit je rantsoen was - en jij kennelijk ook, want je heb vrijwel alles opgedronken. Toen je moeder je kwam halen, bleek dat je 160 cc. had moeten krijgen.
Af en toe denken we dat je naar ons lacht. Ik heb geen idee of een kindje van nog geen drie maanden al kan lachen.
Een wonder blijf je wel. Dat denk ik steeds als ik je in mijn armen heb. Maar die gedachten spreken je voorlopig nog helemaal niet aan. Ik denk dat je eerst grootmoeder moet zijn om dat na te voelen.

Volgende keer meer.

Groet van je opa.

Terug naar het begin van de serie brieven

Ook na 15 augustus 2000 heeft opa Henk briefjes aan Flore Glimmerveen geschreven.
Klik voor het vervolg hier