Terug naar de opening van deze website

Vervolg van de brieven aan Flore Glimmerveen
Voor de brieven vanaf de geboortedag tot 3 juni: klik hier
Voor de brieven van 4 tot en met 11 juni: klik hier

Maandag 12 juni 2000 (tweede pinksterdag)

Lieve Flore,

Vandaag heb je (weer) iemand gelukkig gemaakt: je oma Ria. Gisteren had ze een beetje zielig tegen me gezegd: "Weet je dat ik Flore nog niet in m'n armen heb gehad?" Aan het eind van de middag kwam ze thuis en riep meteen met een overblije stem: "Ik heb Flore gedragen!" Je oma straalde gewoon...
'Je oma', schrijf ik. Maar je hebt er twee. Soms denk ik dat dit wel erg verwarrend voor je is. Komt er zo'n mevrouw die tegen je fluistert: "Ik ben je oma..." Misschien denk je dan: 'Zal wel... vanmiddag was er een heel andere mevrouw en die zei ook dat ze m'n oma was".
Later zal je dat wel leren: dat je één moeder hebt en twee grootmoeders; vier overgrootmoeders (van wie er twee nog leven en twee zijn overleden), acht betovergrootmoeders (allemaal overleden) en zestien betbetovergrootmoeders. Elke generatie terug worden het er twee keer zo veel, dus zo ongeveer alle vrouwen die in de Middeleeuwen geleefd hebben zijn - voor zover ze kinderen en kleinkinderen gehad hebben - voorouders van je.
Maar dat is misschien wel een beetje een ingewikkeld verhaal voor deze pinksterdag. Laat het daarom alleen maar even tot je doordringen dat je oma Ria zo gelukkig was omdat ze je even mocht vasthouden.

groet van opa Henk

Terug naar het begin van de serie brieven

Woensdag 21 juni 2000

Lieve Flore,

Vier weken ben je nu en elke woensdag vieren je ouders een beetje feest: je 'verweekdag' (en aan het eind van deze week komt al je eerste 'vermaanddag').
Vanmiddag was ik even bij jullie om een karweitje in de tuin te doen. Ik bracht ook wat kleertjes weg die oma Ria had gewassen en gestreken. In de kamer viel m'n oog op de witte box waarvan de bodem tot halve hoogte was opgehesen. Dat had ik nog nooit gezien. Oma Ria had me al verteld dat de box in de kamer stond; een beetje vroeg, dacht ze, want het zal nog wel maanden duren voordat jij in de box rondkruipt.

Flore en vader Vincent
Misschien door die opmerking drong het pas na enkele seconden tot me door: die pop die daar middenin de box lag, dat was jij. Even was ik in de war. In een box denk ik weliswaar een baby, maar toch al van enig formaat. Bovendien dacht ik dat je boven, in je wiegje, lag.
Je vader had wel een goede verklaring. Op deze warme dag (we hebben een paar hete zomerdagen achter de rug) is de temperatuur boven eigenlijk te hoog voor je. In de woonkamer is het koeler en dus beter voor jou.
Ik had de indruk dat de temperatuur je niet veel deed. Je lag heel rustig te slapen. Deed je dat 's nachts ook maar. Ik moet je dat eigenlijk maar niet vertellen, want misschien krijg je er nog een schuldcomplexje van; maar 's nachts houd je je ouders behoorlijk uit de slaap met als gevolg dat ze overdag nogal uitgeput zijn. Ja, ze zijn echt nog wel heel erg blij met je, maar het dringt ook wel tot ze door dat hun leven heel grondig veranderd is sinds jouw komst, vandaag vier weken geleden. En dat het ouderschap weliswaar een lust maar soms ook een last is. Grootouders hebben het wat dat betreft een stuk makkelijker.

Een hartelijke groet van

je opa

Terug naar het begin van de serie brieven

Zaterdag 24 juni 2000

Lieve Flore,

"De primeur houden we voor de vijftiende juli", zei je moeder vanmiddag, met een knipoog, tegen me.
Vanavond was er een groot en leuk feest bij je andere grootouders, in Bussum. "Op 5 juni 1995 ging bij mij 'het licht uit'", zo begon opa Huib zijn uitnodiging. "Na vele revalidaties en een niertransplantatie op 28 april 1999 ben ik weer 'de oude'", en dat vierde hij vanavond met zo'n vijftig mensen. Het was groots opgezet, gezellig en ook wel een beetje ontroerend. De afgelopen jaren hebben we verschillende keren gevreesd dat hij zich zijn verdere leven in een rolstoel zou moeten verplaatsen - als er al een 'verder leven' voor hem was. Vanavond kon hij, zo te zien weer fit op zijn eigen benen staande, iedereen bedanken die hem door die moeilijke jaren heen had geholpen.
Maar dat moet ik jou niet vertellen. Dat zul je misschien ooit wel van hemzelf horen (en als hij er niet uit zichzelf over begint, moet je er maar eens naar vragen).
Natuurlijk waren jij en je ouders ook uitgenodigd. Ik begreep tussen de regels door dat opa Huib jou, z'n eerste kleinkind, wel graag had willen showen aan zijn gasten. Maar je ouders vonden het nog niet verantwoord met jou de reis naar Bussum te maken. Je vader moest dus oppassen en je moeder, Huibs dochter Annelieke, zou even aanwippen. Ze is toch nog uren gebleven - het was goed dat ze er even uit was.
Tja, jij hebt dus de eerste kans op een feest in je leven gemist. Wees er maar niet al te verdrietig van. Je hebt vast en zeker nog een heleboel feesten voor de boeg...

Opa Henk

Terug naar het begin van de serie brieven

Donderdag 29 juni 2000

Lieve Flore,

Helemaal opgewonden was ik ervan. Nee, niet van de gebeurtenis waarvan vanavond heel veel Nederlanders koude rillingen kregen: de afgang van het Nederlandse elftal in het Europese kampioenschap voetbal. Terwijl miljoenen Nederlanders daarover in verdriet en woede uitbarstten, kreeg ik een kick van jewelste. Je tante Manu belde. Ze krijgt een meisje! Jij krijgt dus dit jaar nog een nichtje, als alles verder goed verloopt (dat zeg ik er toch maar bij, want niets is absoluut zeker in dit leven).
Ik ben direct op de fiets gestapt want ik het verhaal dat tante Manu kort over de telefoon had verteld, nog eens direct van haar horen. Het was een vreemde fietstocht. Terwijl ik opgetogen was en helemaal vervuld van je toekomstige nichtje, moest ik m'n weg zoeken tussen honderden jonge, in het oranje uitgedoste mensen die in tientallen kroegen de voetbalwedstrijd hadden gevolgd en nu met baldadigheden hun teleurstelling afreageerden.
We wisten al een tijdje dat (tante) Manu en (oom) Norbert een kindje verwachten: ons tweede kleinkind (want jij blijft de eerste). Tante Manu heeft zich laten onderzoeken. "Als alles goed is, krijgt u een brief. Als er iets mis is, neemt uw huisarts contact met u op", was haar gezegd. Dat bericht zou volgende week komen.
Tante Manu en oom Norbert hadden besloten vandaag vanuit hun werk naar een café te gaan om daar te kijken naar die voetbalwedstrijd (die om 18.00 uur begon). Het was echter zo ontzettend druk in die kroeg dat ze besloten in de 'rust' naar huis te gaan. Daar vonden ze de brief van het ziekenhuis, met de nogal zakelijk verwoorde mededeling dat bij het onderzoek geen enkele afwijking aan het licht was gekomen. In de volgende alinea stond: "U bent in verwachting van een meisje".
Oma Ria en ik hebben twee zonen gehad: je vader en oom Norbert; geen dochter. We waren heel gelukkig met die jongens (al hebben ze ons ook wel de nodige zorgen en hoofdbrekens gegeven...); maar een meisje hadden we toch ook wel heel erg leuk gevonden.
En nu dan, in dit wonderbaarlijke jaar 2000, twee kleindochters! Ik weet niet hoe ik voor je moet opschrijven hoe gelukkig ik vanavond was. Tante Manu schonk me een paar glaasjes heel sterke drank in en dat werkte weer een heel klein beetje ontnuchterend...

(Nee, oma is niet meegegaan naar oom Norbert en tante Manu. Ik had op de gewone tijd gegeten en daarna naar het NOS-journaal en Netwerk op Nederland 1 gekeken, maar zij had zich overgegeven aan die voetbalwedstrijd op Nederland 2, die eerst werd verlengd en toen ook nog uitgebreid met een partijtje strafschoppen. Je moet je ouders maar vragen wat dat allemaal betekent, want ik heb daar geen verstand van. Enfin, toen dat allemaal was afgelopen en het telefoontje van tante Manu kwam, moest oma Ria nog eten. Daarna zou ze ook komen. Ik heb haar fiets klaargezet. Maar uiteindelijk heeft ze daarvan afgezien; ik weet eigenlijk niet waarom want toen ik zojuist thuis kwam, was ze al naar bed).

Een groet van je overgelukkige opa.

Terug naar het begin van de serie brieven

Ook na 29 juni 2000 heeft opa Henk briefjes aan Flore Glimmerveen geschreven.
Klik voor het vervolg hier