Zondag 4 juni 2000

Lieve Flore,

Je moeder vroeg naar een foto van je vader als baby. Ik zal haar per e-mail deze opname sturen. Hij is gemaakt op woensdag 21 juli 1965. Zoals je weet is je vader op maandagmiddag 19 juli 1965 geboren. Hij was dus twee dagen oud toen de dia gemaakt werd.
De dia is gemaakt door een goede vriend van destijds, Andries Hoogerwerf. Hij maakte die dag vijf dia's. Dat was voor mij de aanzet om ook dia's te gaan maken. Er zijn er honderden, vooral van je vader en ook van je oom Norbert als kinderen. Je moet er maar eens naar kijken.
Nee, helaas, camcorders waren er toen nog niet. We hebben dus geen bewegende beelden van je vader als kind. Maar de dia's zijn ook leuk; dat zul je wel zien.
O ja, ik vond ook nog een dia waarop ik je vader aan het voeren ben. Hij was toen wel al iets ouder dan jij nu.
Je ouders waren aan het eind van de middag even hier, op weg naar het ziekenhuis. Daar gaan ze twee keer per dag heen om je te voeden. Ze vertelden dat het slangetje nu uit je neus is, zodat je helemaal verlost bent van al die draden en kabels. Gelukkig. Je bent voor het eerst ook zwaarder van 2000 gram. Wij hopen dat je erg je best doet met drinken en groeien, zodat je gauw naar de Diependaalselaan kunt...

groet, opa

Terug naar het begin van de serie brieven

Woensdag 7 juni 2000

Lieve Flore,

Stralend en zichtbaar overgelukkig stapte je moeder vanmiddag om half een bij ons binnen. "Zaterdag komt ze thuis", juichte ze. Op slag waren ook wij in de wolken.
Je bent precies twee weken oud. Direct na je geboorte hoorden je ouders dat je zes weken in de couveuse zou moeten blijven. Na een week was je al uit de couveuse en je groeit nu zo goed dat je na twee-en-een-halve week al naar huis mag.
Naar huis... dat klinkt gewoon, maar is toch een beetje merkwaardig. Je gaat naar een huis waar je nog nooit van je leven geweest bent... Toch is het echt je huis. Alles staat er voor je klaar en ook bij de burgerlijke stand van de gemeente Hilversum staat genoteerd dat je op dat adres woont.
Je moeder had nog meer mooi nieuws over je: je groeit als kool. Zeventig gram erbij sinds gisteren. Een schijntje voor grote mensen, maar wel meer dan drie procent van je gewicht erbij in één dag. Om dat te evenaren zou iemand die negentig kilo weegt, in een dag drie kilo moeten aankomen. Ik moet er niet aan denken.
Morgenochtend ga ik met je moeder mee naar het ziekenhuis. Je ouders houden - terecht - bezoek een beetje af. Maar ik besefte ineens dat oma en ik je nu al een week niet meer hebben gezien. En je verandert met de dag, horen we. Ik ben heel erg benieuwd naar je. Ik zal me ook nuttig maken door je te filmen met de camcorder.
Ik ga maar vroeg naar bed. Tot morgen!

opa Henk

Terug naar het begin van de serie brieven

Terug naar het begin van de serie brieven

Vrijdag 9 juni 2000

Lieve Flore,

Voor de laatste keer hebben je ouders je vanavond verzorgd - en vertroeteld - in het ziekenhuis. Na afloop kwamen ze even bij ons langs. Vooral je moeder straalde: morgenochtend komt ze naar huis... Morgen is het de zaterdag voor Pinksteren; in sommige delen van het land 'luilak', een soms een beetje uit de hand lopend stukje folklore in de heel vroege ochtenduren. Je ouders zullen luilak niet nodig hebben om vroeg uit de veren te zijn. Nu je morgen het ziekenhuis mag verlaten, zullen ze je echt niet later ophalen dan toegestaan is.
En ik mag mee, om de filmen hoe je voor het eerst van je leven een blik werpt op de wereld buiten het ziekenhhuis en hoe je de woning wordt binnengedragen waar je de komende jaren groot zult worden.
Met dat leuke vooruitzicht ga ik naar bed.
Welterusten! Je opa.

Terug naar het begin van de serie brieven

Zaterdag 10 juni 2000

Lieve Flore,

"Wees gelukkig met z'n drieën", zei ik. Ik legde de camcorder op tafel, sloop de kamer uit, trok de voordeur achter me dicht. Ik voelde me te veel op een intiem moment: jij, je moeder en je vader, voor het eerst samen op de bank in de huiskamer. Een jong gezinnetje voor het eerst op zijn eigen plekje, thuis.
"Zal ik beelden opnemen?", had ik aangeboden toen bekend werd dat je op deze zaterdag naar huis mocht. Je ouders willen graag dat jij later kunt terugkijken op je eerste dagen en weken op deze aarde. Natuurlijk had je vader ook kunnen filmen, maar dan had hij zijn aandacht moeten verdelen tussen jou en de camcorder en hij was zelf niet in beeld gekomen.
Dus ging ik mee naar het ziekenhuis. De zuster was heel tevreden over je: je had een goede, rustige nacht gehad. Kennelijk onbewust van het moment, heel enerverend voor je ouders, liet je je meenemen in de auto. Toen jullie woning in zicht kwam, zag ik dat de rood-wit-blauwe vlag uithing. De buurt was kennelijk op de hoogte: een meisje aan de overkant van de drukke weg zwaaide met een vlaggetje, van verschillende kanten kwamen buren - en vooral ook buurkindertjes - aanlopen. Ze wilden allemaal zien welk poppetje in hun omgeving komt wonen.
Heel professioneel heb ik het allemaal opgenomen. Geen emoties tonen, gewoon zorgen dat het allemaal goed in beeld komt: hoe je ouders je over de drempel dragen, hoe je de huiskamer binnenging. Een paar seconden van jullie drieën op de bank.
En toen wegwezen.
Later op de dag is je moeder even naar je gaan kijken. Ze vond het heel onroerend hoe je daar in het wiegje lag dat al weken voor je klaar stond.

Ik hoop dat je een gelukkige jeugd hebt in dat huis waar je vanmorgen voor het eerst bent binnengekomen.
Liefs,
opa.

Terug naar het begin van de serie brieven

Zondag 11 juni 2000 (eerste pinksterdag)

Lieve Flore,

Punaises hadden je ouders nodig. Dat zei oma. Ik had geen idee waarvoor. Laat oma nu onlangs een doosje punaises hebben gekocht. Dus ging ik vanmorgen met een doosje punaises naar de kerk; een goed excuus om na afloop van de pinksterdienst even bij je langs te gaan.
Ik heb je niet gezien, trouwens. Tante Manu en oom Norbert waren er toen ik tegen half twaalf aanbelde. Je ouders leken nog niet zo erg fit. Ze hadden jou die eerste nacht met jou in huis in een mandje naast hun bed gezet. Niet dat je huilde, maar je maakte wel geluidjes, de hele nacht door, en dus hebben je ouders niet al te best geslapen. Jij wel, kennelijk.
O ja, die punaises. Die bleken nodig te zijn om de kaarten op te hangen die binnenkomen ter gelegenheid van je komst op de wereld. Tientallen zijn het er inmiddels en er komen nog steeds nieuwe bij. Zo raak je gauw door je punaises heen. Maar er is weer een vol doosje, dus laat de kaarten maar komen...

Groet van opa

Terug naar het begin van de serie brieven