Terug naar de opening van deze website

Met hartelijke groeten van opa...

Op woensdag 24 mei 2000 om 10.30 uur kwam Flore Glimmerveen in ziekenhuis Hilversum ter wereld.

Geschiedenis -  ook de kleine familiegeschiedenis - is interessant.
Maar niets is zo interessant als documenten, vervaardigd in de tijd toen de dingen gebeurden.
Daarom is Henk Glimmerveen, bij deze geboorte voor de eerste keer grootvader, brieven gaan schrijven aan zijn kleinkind.
Het zal nog jaren duren voordat Flore deze leest. Maar misschien zal ze het straks boeiend vinden te lezen hoe haar grootvader haar komst op deze wereld heeft ervaren. Wie daar belangstelling heeft, kan nu al over haar schoudertje meelezen.
De eerste brieven - beginnend op haar geboortedag - blijven staan. Van tijd tot tijd - en in de begindagen heel vaak - worden er briefjes aan toegevoegd.

Flore Glimmerveen in de couveuse, met vader Vincent.
Opname van 25 mei 2000

Misschien wilt u direct naar de brief van een bepaalde datum; bijvoorbeeld omdat u de eerdere brieven al bij een vorig bezoek aan deze site hebt gelezen. Klik dan hieronder:

Woensdag 24 mei 2000

Lieve Flore,

Het gezicht van je moeder straalde op deze eerste avond na je geboorte tegelijk smart en geluk uit. En jij was zo klein maar ook zo gaaf en zo mooi. Al die touwtjes, draadjes en pleisters, die zorgzame handen in de couveuse aan en op je hadden geplakt, deden geen afbreuk aan dat beeld van het wonder van het nieuwe mensenkind.

Op de avond van de  24e mei 2000: opa Huib en opa Henk ontkurken elk een fles champagne.
Klein was je. Ik dacht terug aan onze beide zonen: je vader Vincent en je oom Norbert. Beiden heb ik op de dag van hun geboorte in mijn handen gehad. Al is het meer dan dertig jaar geleden, ik weet nog precies hoe klein (of groot) zij waren. Jij was, met je 1970 gram, ongeveer de helft. Teer, een flinke pop.
Je komst heeft iedereen wat overrompeld. Je werd immers pas omstreeks 1 juli verwacht. Nu je er bent, heb je heel wat mensen gelukkig gemaakt; zeker je vier grootouders.
Je moeder heeft nog wat moeite te beseffen wat er allemaal sinds dinsdagavond is gebeurd. Ze heeft veel pijn en de narcose werkt nog na. Veel konden we dus vanavond nog niet met haar praten. Maar als we jouw naam noemden, glansde haar gezicht. Zelden heb ik zoveel geluk gezien.
En je vader, onze zoon Vincent? Hij is blij, trots, gelukkig en bedrijvig: hij wil duidelijk alles in goede banen leiden voor z'n vrouw en voor jou, z'n kleine meid.
Je andere grootouders, Mieke en Huib Schilder, hebben vanavond de hele familie uitgenodigd voor een feestje met champagne bij hen thuis. Wat me vooral goed deed: opa Huib zei in zijn toespraakje dat onze zoon Vincent al die maanden zo zorgzaam en attent is geweest voor je moeder.

Terug naar het begin van deze pagina

Donderdag 25 mei 2000

Lieve Flore,

Vandaag ben ik uren voor je bezig geweest. Maar ik heb je niet bezocht. Jij en je moeder mogen en kunnen nog maar heel beperkt mensen aan couveuse en bed ontvangen. Je vader vertelde dat jullie een goede nacht hebben gehad en dat jij vanmorgen je eerste flesje hebt leeggedronken.
Vanmorgen ben ik eerst in de stromende regen naar het kantoor van De Gooi- en Eemlander gefietst om namens je ouders een geboorteadvertentie op te geven. Ik was er om negen uur; advertenties die voor 9.30 uur binnenkomen, kunnen nog dezelfde dag geplaatst worden.
Je vader had juist dinsdag via internet honderd kinderpostzegels besteld. Op een brief (en dus ook op een geboortekaartje) moet een postzegel van 80 cent (zo'n 35 eurocent). Dat zal je, als je dit leest, wel belachelijk weinig vinden; zoals je vader het waarschijnlijk vreemd vindt dat in mijn jeugd een postzegel van 2 cent (minder dan 1 eurocent) genoeg was om drukwerk te versturen. Op kinderpostzegels betaal je een toeslag van 40 cent. Dat geld wordt gebruikt om kinderen die het niet zo goed hebben, te helpen. Dat vond je vader wel een aardig gebaar bij je geboorte.
Je vader dacht de postzegels ruim op tijd besteld te hebben. Maar je kwam zo overrompelend vroeg dat niet op de toezending gewacht kon worden. Ik heb dus de bestelling geannuleerd en dezelfde postzegels gekocht op het postkantoor van Hilversum.
 Je moeder had gelukkig de adressen op de enveloppen al geschreven voordat ze dinsdagavond in het ziekenhuis werd opgenomen. Ik heb vanmiddag de postzegels opgeplakt en de kaartjes waarmee je vader in de loop van de middag kwam aanzetten, in de enveloppen gestopt. Net op tijd voor de avondbuslichting zijn de kaartjes weggegaan.

Een stommiteit trouwens. Ik gaf aan het landelijke ochtenblad Trouw dezelfde tekst door die ik ook in de regionale krant had gezet. De mevrouw van Trouw die de tekst teruglas, constateerde dat de datum er niet in stond. In Trouw konden we die nog toevoegen, maar De Gooi- en Eemlander was toen al gedrukt. (De advertentie uit het regionale dagblad heb ik voor je gescand voor het geval je die krant niet meer kunt terugvinden; ik heb hem overigens voor je bewaard; zoek maar bij ons op zolder...) 
Een hartelijke groet van

Opa Henk

Terug naar het begin van deze pagina

Hilversum, vrijdag 26 mei 2000.

Lieve Flore,

De honderdduizenden lezers van Trouw kunnen sinds vanmorgen ook weten van je bestaan. De advertentie stond keurig in de krant.
Vanavond hebben oma en ik je weer even mogen bezoeken. Je bent in die twee dagen een stuk levendiger geworden. Woensdagavond bewoog je nog nauwelijks, al pakte je wel met je handje mijn vinger vast toen ik je heel voorzichtig aanraakte. Nu, twee dagen later, was je een en al levendigheid. Je ligt nog wel in de beslotenheid van de couveuse, met al die draadjes aan je lijfje en een scherm boven je voetjes met daarop cijfers en grafieken die moeten aangeven dat je lichaam functioneert zoals de Schepper dat bedoeld heeft.

Een groet van opa.

Terug naar het begin van deze pagina

Hilversum, zaterdag 27 mei 2000.

Lieve Flore,

Vandaag komt alleen je vader in het ziekenhuis. De derde dag na de geboorte is voor een moeder altijd wat moeilijk, dus even rust.
Een goede dag om jouw voorgeschiedenis op te halen.
Van je komst weten we sinds de avond van mijn 66e verjaardag. Ria en ik hadden onze beide zonen en hun partners op die 13e november 1999 uitgenodigd voor een etentje-met-zes in restaurant Boeddha in Hilversum. Voordat ik aan tafel iets had kunnen zeggen, stond Vincent op, hield een fles champagne omhoog en vertelde dat Ria en ik over 231 dagen grootouders zouden worden. Ik voelde m'n hart sneller kloppen en het was niet alleen de champagne die me naar het hoofd steeg. Grootvader-in-spe... Natuurlijk dachten we wel eens aan die mogelijkheid, maar we zetten het toch weer van ons af. Tot die feestelijke avond.
Maandenlang leek alles redelijk goed te gaan. Ria en ik wilden - zoals elk jaar - met de caravan met vakantie, maar we wilden wel terug zijn ruim voor de datum waarop je was uitgerekend, 2 juli 2000. Onze zonen zijn destijds allebei zo'n drie weken te vroeg geboren, dus met je vroege komst hielden we rekening.

Flore Glimmerveen in de armen van moeder Annelieke, in ziekenhuis Hilversum. (Opname van donderdag 25 mei 2000)

Weer thuis op 2 juni: dat leek ruim op tijd. Ik wilde eigenlijk naar Italië, maar Ria leek het verstandiger een beetje in de buurt te blijven: een eindje Duitsland in. Dus waren we sinds 12 mei in het Odenwald, een prachtig middelgebergte een stukje ten zuiden van Frankfort.
Een gsm vonden we altijd een wat overdreven apparaat. Maar in verband met Annelieks zwangerschap hebben we er onlangs toch één gekocht. En dat bleek een goed besluit. Dinsdagavond belde ik even naar je ouderlijk huis aan de Diependaalselaan. Het bleek dat je moeder op het punt stond de verloskundige te bellen omdat ze zich niet lekker voelde. Kort voor middernacht belde Vincent met het schokkende bericht dat je moeder was opgenomen in het ziekenhuis. De gynaecoloog die nog aanwezig was, dacht je moeder in een dag of twee, drie er wel bovenop te krijgen.
Woensdagmorgen om negen uur belde je vader: de artsen hadden besloten je al deze morgen met de keizersnede ter wereld te laten komen. De situatie van je moeder maakte langer uitstel niet verantwoord.
We hebben op de camping ijlings de voortent afgebroken en ons boeltje ingeladen. Precies om 12.00 uur toen we op het punt stonden weg te rijden van de camping, ging de mobiele telefoon. Je vader zei: "Dag opa", en hij zei er direct achteraan: "Het is een meisje en ze heet Flore".
Met een caravan achter de Peugeot mag je op de Duitse Autobahn en de Nederlandse autoweg niet harder dan tachtig. Ik beken dat ik daar op sommige stukken ver bovenuit ben gegaan. Met de caravan en al zijn we direct doorgereden naar ziekenhuis Hilversum, waar we jou voor de allereerste keer zagen. Maar daarover heb ik je al dezelfde avond geschreven.

Een groet van opa Henk.

Terug naar het begin van deze pagina

Hilversum, zondag 28 mei 2000.

Lieve Flore,

Nee, ook vandaag hebben we je niet bezocht in het ziekenhuis. Maar we hebben je wel uitvoerig gezien. Vrijdag heb ik overijld een digitale camcorder gekocht en je vader heeft al bijna een uur opnamen gemaakt van jou en van je moeder. We hebben je dus vooral als kleine filmster bewonderd op ons televisiescherm. Wat leuk, die beelden! Ik ben benieuwd hoe jij later, als je een grote meid bent, naar die beelden van je eerste uren en dagen zult kijken.
Van je vader bestaan enkele dia's uit zijn eerste dagen in 1965; van mij (lichting 1933) enkele zwart-wit foto's. De techniek gaat per generatie vooruit. Wat een rijkdom, die bewegende beelden van jou. Voor later, maar ook voor nu. Er mogen niet veel bezoekers in het ziekenhuis komen, maar dankzij de beelden kunnen toch velen je bewonderen.

groet, opa.

Terug naar het begin van deze pagina

Hilversum, maandag 29 mei 2000

Lieve Flore,

Het verhaal van je voortijdige (en uiteindelijk ook voorspoedige) komst hebben we inmiddels al honderd keer verteld. Natuurlijk krijgen je ouders ontzettend veel reacties, maar ik kan je verzekeren: ook wij als grootouders ontmoeten heel veel meeleven. Ook bij ons staan inmiddels heel wat prachtige bloemen en er komen elke dag kaarten met gelukwensen.
Grappig: we krijgen ineens de verhalen over alle mogelijke bevallingen. Mijn 88-jarige tante Annie in Ermelo - de enige nog levende uit het gezin van mijn in 1988 overleden moeder - belde op en vertelde in geuren en kleuren hoe haar drie bevallingen zijn verlopen; de derde ook met de keizersnede. Nicht Diny in Hoogeveen - de oudste van mijn generatie in de familie Glimmerveen - vertelde dat haar enige zoon weliswaar langs de normale weg geboren is, maar twee maanden te vroeg. Hij lag maandenlang in de couveuse "en wij mochten niet bij hem komen; we konden alleen vanaf de gang door het glas naar hem kijken". Hij is een grote, sterke man geworden.
Verscheidene vrouwen hebben hetzelfde meegemaakt als je moeder, zo vertellen ze ons nu: zwangerschapsvergiftiging, keizersnede lang voor de uitgerekende datum, couveuse. Van alle kennissen die ons zo'n verhaal vertellen, zijn de kinderen inmiddels heel goed terechtgekomen.
Een goed vooruitzicht voor jou, dus...

een groet van opa Henk.

Terug naar het begin van deze pagina

Hilversum, dinsdag 30 mei 2000

Lieve Flore,

Morgen mag je moeder naar huis; maar jij moet nog een tijdje in het ziekenhuis blijven. "Flore is gegroeid", zei je moeder vanmiddag. We mochten weer op bezoek komen. Je bent de 2000 gram gepasseerd. Je drinkt nu aan de borst van je moeder en dat doet je kennelijk goed.
Omdat je zo overrompelend op de wereld kwam en je moeder de eerste tijd ook wel een beetje van de kaart was, ben je - op je tweede levensdag - begonnen met een flesje. We dachten dat daarmee borstvoeding van de baan was. Maar dat is gelukkig niet zo.
Het wordt natuurlijk wel een beetje ingewikkeld als je moeder vanaf woensdag thuis is en jij nog in het ziekenhuis bent. Maar het ziekenhuis weet hoe dat opgelost kan worden.
Vandaag stond in Trouw (om precies te zijn: op pagina 14 rechts onderaan) een zinnetje dat me trof: "Kinderen zijn de meest universele bron van schoonheid en troost... Het is een vreemde paradox dat de schoonheid en de troost die kinderen ons bieden zo'n grote rol spelen in ons leven en zo'n kleine rol in de literatuur". Even verderop staat ook het zinnetje: "Het is zinvol te sterven als je grootvader bent". Misschien is dat wel waar. Ik ben nu zes dagen grootvader.
Ik ben eigenlijk wel benieuwd wat jij van deze zinnen vindt als je deze brieven over een aantal jaren kunt lezen. Misschien kun je me dat dan vertellen; maar misschien kan dat dan niet meer.

Liefs van opa Henk.

Terug naar het begin van deze pagina

Woensdag 31 mei 2000

Lieve Flore,

"Veel mensen vieren feest als een mensenleven een jaar heeft geduurd. Maar een week - dat vieren de meeste mensen niet", zei ik vanmorgen tegen je vader, toen ik hem aan de telefoon had.
"Maar wij wel!" zei hij enthousiast.
Een mengeling van vreugde en vervelend - dat was het vandaag. Je moeder mocht vandaag het ziekenhuis uit, nadat ze je om half twaalf had gevoed. Maar jij moet nog even blijven. Vorige week was er sprake van dat je zes weken in de couveuse zou moeten blijven; de volle tijd die je te vroeg bent geboren. Dat is nu al teruggebracht tot twee à drie. En vandaag mocht je de couveuse uit. Je ligt nu in een wiegje. Je moet nog in het ziekenhuis blijven omdat je op eigen kracht nog onvoldoende voedsel binnenkrijgt. Als je dat nu snel leert,  mag je gauw met je ouders mee naar huis. Naar huis, ja, jouw huis, maar je bent daar nog nooit geweest.
Een zin uit een e-mail die ik vandaag kreeg: "Henk, een heel goed idee om mooie brieven naar je kleindochter te schrijven. Het zal een heel boekwerk worden voordat Flore dat zelf kan lezen."
Daardoor moest ik ineens denken aan de gouverneur op een eiland in de Stille Oceaan die daar het gezag van koningin Victoria zat te vertegenwoordigen. De postboot vormde de enige communicatie met het moederland. Eens per vier weken (niet vaker) bracht die boot hem de ambtelijke stukken uit Londen en ook een hele stapel exemplaren van het dagblad The Times waarop hij geabonneerd was. Het nieuwste nummer uit die stapel was ook al weer vier weken oud, want zo lang deed de postboot erover om vanuit Groot-Brittannië het eiland te bereiken.
Maar hij greep niet direct naar die nieuwste krant. Hij ging ook niet koppensnellend door die vier maal zeven kranten. Nee, hij liet zijn butler elke ochtend bij het ontbijt één krant bellen, in de goede volgorde. Zo handhaafde hij de gewoonte die hij ook in het mistige Londen had gehad. 
Misschien een idee voor jou: ga niet al deze brieven achter elkaar lezen. Begin op de dag waarop je tien, vijftien, achttien of 21 jaar oud wordt, met de brief die ik je op je geboortedag schreef en lees dan steeds een briefje tien, 15, 18 of 21 jaar nadat ik je schreef.
Is dat wat?

Hartelijke groet,

opa Henk

Terug naar het begin van deze pagina

Donderdag 1 juni 2000 (hemelvaartsdag)

Lieve Flore,

Vanavond hebben we bijna anderhalf uur naar je gekeken; op de videoband die je vader en je moeder hebben opgenomen.
Wat leuk om zo te kunnen zien hoe je in acht dagen al veranderd bent: minder een poppetje, meer een baby. Het is voor je ouders wel moeilijk om je twee keer per dag achter te laten in het ziekenhuis terwijl er op de met veel zorg ingerichte babykamer in hun huis een wieg voor je klaar staat. Maar het feit dat ze je op de videoband kunnen bekijken, verlicht de situatie voor hen wel erg.
Het is vandaag Hemelvaartsdag - een christelijke feestdag uit het verleden. Een vreemde dag want alles wat vroeger in christelijke kringen op zondag verboden was, mocht wel op Hemelvaartsdag. Tegenwoordig weten de meeste mensen niet meer wat de oorsprong van het feest is. Hemelvaartsdag geldt nog wel als een vrije dag; maar de mensen hebben al minder vrij op deze dag dan vroeger: vele winkels en andere commerciële instellingen zijn gewoon geopend en veel werk dat in mijn jeugd op Hemelvaartsdag stil lag, gaat nu gewoon door. Ik was ooit een keer in de Verenigde Staten op Hemelvaartsdag. Daar was het een gewone werkdag. Ik ben benieuwd of Nederland deze vrije dag nog kent als jij dit leest.

Een groet van Henk (in deze tijd hoeft 'opa' er niet meer per se bij, nietwaar?)

Terug naar het begin van deze pagina

Vrijdag 2 juni 2000

Lieve Flore,

Eergisteren, de dag waarop je de couveuse verruilde voor een wiegje, deed ik je het idee aan de hand om elke dag één briefje van me te lezen. Nu zit ik me af te vragen of dat misschien zelfs te veel van het goede is. Als vrolijke jonge meid heb je vast wel iets anders aan je hoofd dan die briefjes van opa. Gisteravond dacht ik zelfs al even aan je eerste vriendje. Dat was toen oma en ik, samen met je ouders, een week videobeelden van je zaten te bekijken. We zagen hoe je vader voor de eerste keer - maar helemaal niet zo onhandig - je kleine lichaampje waste. Je blote lijfje kwam close up in beeld. Toen dacht ik ineens: hoe zal je vriendje dat vinden als hij later misschien eens die beelden ziet...?
Maar ik dwaal af. Ik wou je zeggen dat ik niet het plan heb je de rest van m'n leven elke dag een brief te schrijven. Ik heb het nu ruim een week volgehouden en ik zeg niet dat het me nu al verveelt. Maar overdaad schaadt. Dus als ik iets te zeggen heb, schrijf ik het voor je op. Maar ik zal er ook wel eens een dagje niet toe komen. OK?

Groet, opa

Terug naar het begin van deze pagina

Zaterdag 3 juni 2000

Lieve Flore,

Ik heb een vraag. Al een paar weken voor je geboorte dacht ik: ik zal je vader vragen te zijner tijd - misschien over dertig jaar - die vraag aan je voor te leggen. Maar ik kan het net zo goed zelf aan je vragen.
De vraag: wil jij het beheer van 'Glimmerveen door de eeuwen heen' overnemen? Ooit, in de jaren negentig van de twintigste eeuw, ben ik ermee begonnen de gegevens van de familie Glimmerveen, vanaf 1540, te ordenen. Daar is eind 1996 een boek van uitgekomen. Daar sta jij natuurlijk nog niet in. Je ouders waren toen net getrouwd.
In 1999 kreeg je vader de beschikking over de website www.glimmerveen.com. We kwamen op het idee daarop de gegevens van meer dan vier eeuwen Glimmerveen te zetten. Omdat je vader het druk had met andere dingen, ben ik daarmee aan de slag gegaan. Dat was nog een heel karwei. Ik had weliswaar de gegevens, maar alles moest opnieuw opgemaakt. En nu moeten natuurlijk de gegevens bijgewerkt. Dat hoop ik nog een tijdje te kunnen doen. Maar op een gegeven moment moet een ander het overnemen. Wil jij dat doen?
Vandaag werd ik er sterk bij bepaald dat aan menselijke activiteiten eens een eind komt. De man van mijn volle nicht Arda werd vandaag in Zeewolde begraven. Hij - Dick Hardsteen - en Arda zijn beiden in 1933 geboren; hetzelfde jaar waarin ik ter wereld kwam. Droevig en emotioneel was het. Heel aangrijpend was de 'brief' die Ingrid, dochter van Arda en Dick, aan haar vader had geschreven en die ze tijdens de kerkdienst voorlas. Een paar weken geleden hebben oma en ik Arda en Dick bezocht. Dick was al ernstig ziek. Het bleek dat hun dochter Ingrid en onze schoondochter Annelieke allebei uitgerekend waren voor ongeveer 1 juli. Jij bent er al; Ingrid is nog overduidelijk zwanger. Tijdens de condoleancebijeenkomst ging het dan ook over de dood en over nieuw leven.
Maar ach, daar moet ik je nog maar niet te veel bij bepalen. Van de acht al levende kleinkinderen van de overledene waren de meesten bij de begrafenis - alleen niet de kindertjes die in Amerika wonen. Ik heb die kindertjes die om de kist stonden, lang aangekeken en steeds gedacht: zo is onze Flore over een paar jaar ook...
Wat een leuk vooruitzicht op de dag van een begrafenis!

Dag Flore,

opa

Terug naar het begin van deze pagina

Deze pagina wordt te lang.
Klik voor het vervolg van de brieven aan Flore Glimmerveen hier