|
Signalen uit de familie Glimmerveen |
||||
|
Naar een eenzaam bestaan
Ik besef: ook voor jongeren is het niet ongewoon: alleen verder moeten omdat de partner opstapt. Dat lijkt me pijnlijk - maar ik heb er geen ervaring mee. Wie ouder wordt en met een parner leeft, moet beseffen dat vroeg of laat een van beiden als eerste door de dood zal worden weggenomen. Het is hoogst uitzonderlijk dat een paar in een klap wordt weggenomen. Het kan, bijvoorbeeld door een auto- of een vliegongeluk. Maar nee, vaak gebeurt dat niet. In onze samenleving komen dan ook vele weduwen en ook een aantal weduwnaars voor. Weduwen zijn verre in de meerderheid: vrouwen worden gemiddeld ouder dan mannen en bovendien trouwen vele vrouwen met een jongere man. Persoonlijk heb ik nooit verwacht alleen te zullen achterblijven. De vrouw met wie ik ruim 42 jaar getrouwd ben, is weliswaar iets ouder dan ik. Maar in haar familie wordt vrijwel iedereen behoorlijk oud. Haar moeder werd 93; een oom en enkele tantes waren bij hun dood ook boven de negentig. Mijn veronderstelling dus: ze heeft nog wel twintig jaar te leven; en ik niet. Deze week is het vooruitzicht veranderd. Mijn vrouw is in een ziekenhuis opgenomen, en onderzoek bracht ernstige verschijnselen aan het licht. We gaan een onzekere tijd tegemoet. Ik besef: dit is een hoogst persoonlijke situatie. Mijn vrouw zou zeker niet willen dat ik ons verdriet aan de grote klok hang. Ik schrijf het hier op zodat u begrijpt dat ik de komende tijd mogelijk niet al te vaak mijn kanttekeningen bij het wereldgebeuren op deze website zet. Als ik hier een tijdlang zwijg, neem me dat dan niet kwalijk.
|
|
|
|