|
Signalen uit de familie Glimmerveen |
||||
|
Wachten, wachten, wachten...
Gewoon doorgaan met het dagelijkse leven - dat blijkt een illusie als bij je vrouw een ziekte is geconstateerd die vele andere patiënten niet overleven. Het zijn niet alleen de gewone besognes in huis en buitenshuis. Het zijn ook de extra opgaven: praten met mensen die zo hartverwarmend meeleven. En het zijn de emoties. Het is het heen en weer geslingerd worden tussen hoop en vrees, terwijl de behandelende artsen steeds weer nieuwe onderzoeken inlassen zonder uitsluitsel te geven wat al die onderzoeken aan het licht brengen. Wachten in onzekerheid. Soms verval ik in pessimisme en droefheid. Maar als ik daarvan iets laat doorklinken in een telefoongesprek, krijg ik soms als weerwoord dat ik zo niet mag denken. "Je moet vertrouwen houden", krijg ik dan op het hart gedrukt. "We bidden voor haar. Je moet blijven geloven dat ons gebed verhoord kan worden". Ja, natuurlijk. In mijn allereerste e-mail over de ziekte, anderhalve week geleden verzonden aan een aantal familieleden en goede vrienden, heb ik geschreven: Uit uitspraken van twee artsen leid ik af dat er een wonder moet gebeuren, wil Ria weer gezond thuiskomen. Maar wonderen bestaan - daar ben ik van overtuigd. Aan die zin herinneren mensen me soms als het even te moeilijk is. Waarom vertel ik dit alles hier? Dit is zo persoonlijk dat het eigenlijk geen plaats verdient op internet. Ik heb al jaren de gewoonte op deze website mijn visie op allerlei gebeurtenissen in de wereld neer te schrijven. Ik weet dat sommigen die hier regelmatig op bezoek komen, daar ook op rekenen. Ooit werd mij, als journalist, de ooit befaamde Hendrik Algra voorgehouden; destijds hoofdredacteur van het Friesch Dagblad. Hij schreef elke dag een gedegen, actueel commentaar voor zijn krant. Het frappeerde iedereen: ook op de dag waarop zijn vrouw stierf, op de dag van de begrafenis van zijn vrouw stond er een actueel commentaar in de krant. Hendrik Algra ging inderdaad gewoon door - al moet ook hij in die dagen veel droefheid hebben ervaren. Dat lukt mij dus nu even niet. Ik hoop dat je daar begrip voor kunt hebben.
|
|
|
|