|
Signalen uit de familie Glimmerveen |
||||
|
Welk Europa willen we?
Ik denk dat het er vooral om gaat wat voor een Europa we willen. Is de EU een bondgenootschap, zoals ook de NAVO? Of is Europa ons vaderland? Er is een tijd geweest - vele eeuwen geleden - waarin de hertog van Gelre en de bisschop van Utrecht elkaar in felle gevechten bestreden. Oorlog tussen Gelderland en Utrecht - we kunnen ons dat niet meer voorstellen. Ook al wonen we in Noord-Holland of Friesland, Gelderland en Utrecht zijn beide gewoon delen van ons eigen land. Inmiddels is een oorlog tussen Frankrijk en Duitsland bijna even ondenkbaar. Ik was zeventien toen ik - in 1951 - voor het eerst de Nederlandse grens overstak: een fietstocht naar België. Dat voelde toen heel erg aan als 'buitenland'. Dat kun je je nu nauwelijks meer voorstellen. België, Duitsland, Oostenrijk, Spanje - dat voelt aan als stukjes binnenland. Europa is gewoon ons vaderland geworden. Het is nog moeilijk om nieuwelingen als Letland en Hongarije in dat systeem te passen. Toch zal dat op de duur wel lukken.. Maar Turkije? Er is weinig tegen Turkije. Zoals er ook weinig is in te brengen tegen menig Zuid-Amerikaans land, ooit door Portugezen en Spanjaarden met Europese saus overgoten. Maar Argentinië en Brazilië zijn voor mij, Europeaan, geen 'vaderland'. En Turkije evenmin. Dat land ligt grotendeels in Azië en heeft de smaak van buitenland. Als Turkije bij de Europese Unie komt, wordt de EU geen vaderland maar een bondgenootschap. Dat kan: we hebben ook een bondgenootschap met Canada, maar daardoor is het land niet 'eigen'. Een EU met Turkije als het bevolkingsrijkste lid krijgt in West-Europa nooit een emotionele lading. Europa is nu al voor velen in ons werelddeel een niet erg vertrouwd begrip. Met de inlijving van een stuk Azië zal de weerstand ertegen niet krimpen, maar groeien. Dat zou jammer zijn.
|
|
|
|