|
Signalen uit de familie Glimmerveen |
||||
|
En nu weer aan tafel
Tweehonderdduizend mensen, misschien wat minder, misschien nog meer. Dat is echt heel veel. Al kun je daarop ook afdingen. De vakbonden tellen samen meer dan anderhalf miljoen leden. Dus reisden minder dan één op de zes vakbondsleden naar Amsterdam af. En dan te bedenken dat het merendeel van de Nederlandse werknemers geen vakbondslid zijn. Op het Museumplein was misschien de indruk dat 'iedereen' tegen het overheidsbeleid is, maar die conclusie kunnen we niet trekken uit de demonstratie. Eerder het tegendeel: de overgrote meerderheid van de Nederlandse werknemers bleef er weg. Maar wat nu? De regering gaat niet sleutelen aan de afspraken die zij juist in de afgelopen dagen met het parlement heeft gemaakt. En de Tweede Kamer zal ook niet op zijn besluiten terugkomen. FNV's Lodewijk de Waal en CNV's Doekle Terpstra kunnen wel mokkend afwachten tot er beweging komt in het overheidsbeleid. Maar dat wordt wachten tot Sint Juttemis. Misschien valt er enige winst te behalen bij de komende cao-onderhandelingen met werkgevers. Maar daarop was de demonstratie niet gericht. FNV- en CNV-voorlieden zullen dus iets moeten doen. Lodewijk de Waal stak de afgelopen maanden zijn afkeer van het kabinet-Balkenende II niet onder stoelen en banken. Maar als hij echt iets wil bereiken, zal hij toch zelf het initiatief moeten nemen voor een open gesprek met enkele kabinetsleden. En dan kan hij beter dat zure gezicht - ook weer op het Museumplein getoond - afzetten. De vakbonden zouden trouwens eerst voor zichzelf helder moeten krijgen wat ze willen. Want ze moeten toch ook zelf inzien dat enkele maatregelen nodig zijn, willen we aan onze kinderen en kleinkinderen niet een ellendige samenleving nalaten. Zie ook Duitsland, waar het kabinet van De Waals politieke geestverwant Schröder veel harder ingrijpt dan zijn Nederlandse collega Balkenende.
|
|
|
|