Signalen uit de familie Glimmerveen

Zeg nou zelf...

e-mail

Dossier van oktober 2003

Home

Collaboratie alom in de oorlog? Nee toch!

G

eK eigenlijk: na zestig jaar komen de onthullingen hoe slecht Nederlanders zich tijdens de tweede wereldoorlog zouden hebben gedragen. Een tijdje geleden was er het boek 'Grijs' van een zoon van een NSB'er die wilde aantonen dat het Nederlandse volk tussen 1940 en 1945 helemaal niet zo anti-Duits was als algemeen wordt gedacht. Zaterdag las ik een recensie van een boek over de economische collaboratie en de bestraffing ervan (of juist het ontbreken van straf).

Ik word een beetje kriegelig van die boeken. Ze doen de waarheid geweld aan of tenminste blijken de schrijvers weinig inzicht te hebben in de situatie in de oorlogsjaren. Er werd onlangs een filmpje ontdekt, vanuit een bovenverdieping van achter de gordijnen gemaakt van het wegvoeren van joden uit een woning in Leeuwarden. Verontwaardiging: dat lieten alle omwoners zo maar gebeuren! Kennelijk wisten degenen die zich zo uitten, niet dat elke poging in te grijpen, onherroepelijk tot dodelijke kogels had geleid.

In mijn herinnering was iedereen fel anti-Duits. Bijna iedereen: er waren NSB'ers in onze omgeving. Die waren bij naam en toenaam bekend en werden door de hele omgeving gemeden als de pest. In mijn  woonplaats Wageningen, in Arnhem, in Amsterdam, overal waar ik als kind kwam was iedereen tegen 'de moffen'. Het betekende niet dat iedereen in het verzet zat. Maar 'grijs' was het land niet.

Collaboratie? Ieder mens heeft altijd de wil te overleven. Iedere samenleving wil voortbestaan. Logisch dat de bakker na de capitulatie van 15 mei 1940 weer brood ging bakken. Begrijpelijk dat hij zijn product verkocht aan zijn Nederlandse klanten, maar ook de Duitser die in de winkel kwam, niet kon wegsturen. Iedereen wist dat verzet tegen een Duitser kwam te staan op gevangenisstraf, mishandeling en zelfs de dood.

Natuurlijk, er zijn foute dingen gedaan. Dat scheepswerven schepen die ze voor 10 mei 1940 bouwden voor de Nederlandse marine, later verkocht hebben aan de Duitse Kriegsmarine, was helemaal fout. De Nederlandse aannemers die tijdens de oorlog bunkers bouwden in onze duinen, werden in die jaren 'fout' genoemd.

Maar de samenleving wilde overleven; in 1940 en opnieuw na de bevrijding in mei 1945. Toen was de wederopbouw van het grootste belang en die zou niet gediend zijn als alle bedrijven die in de oorlog doorgewerkt hadden, na de oorlog waren gesloten; als alle managers van die bedrijven het gevang in gestuurd waren.

De historici die nu met 'onthullingen' komen, zijn allen van na de oorlog. Ik heb het idee dat ze zich heel moeilijk kunnen inleven in de situatie van bezet Nederland en van bevrijd Nederland.

Zondag 12 oktober 2003

Het boek dat me tot deze kanttekening bracht, is: Joggi Meihuizen, Noodzakelijk kwaad - de bestraffing van economische collaboratie in Nederland na de Tweede Wereldoorlog, Boom, Amsterdam, € 45,-.

Terug naar het begin van deze pagina.

Kanttekening
van zondag
12 oktober 2003