|
In memoriam prins Claus
Mijn gedachten gaan uit naar de enige keer dat ik prins Claus een hand heb gegeven. Dat was in mei 1965. Nederland had pas kort tevoren gehoord van de Duitse diplomaat op wie de oudste dochter van onze toenmalige koningin, Juliana, haar oog had laten vallen. Het jonge paar bezocht op een soort kennismakingsrondreis op een zaterdagmiddag de hoofdstad van Nederland.
Het verloofde paar ontving een groot aantal Amsterdamse gasten op de bovenste verdieping van het Havengebouw, met een prachtig uitzicht op het IJ. Vanwege dat PCJK-voorzitterschap kreeg ook ik een uitnodiging. Het was in die tijd niet vanzelfsprekend om in te gaan op een uitnodiging de verse verloofde van prinses Beatrix te ontmoeten. Claus von Amsberg was immers een Duitser en dat wekte weerzin, zeker in het linkse Amsterdam. Daar kwam nog bij dat hij in de oorlogsjaren militair bij de Wehrmacht was geweest. In de ogen van velen stempelde dat hem regelrecht tot een 'vijand'. Sinds een studiebezoek aan Berlijn in 1955 keek ik positiever aan tegen Duitsers. Maar mijn oorlogservaringen maakten me wel afkerig van een ex-Wehrmacht-militair. Niettemin: mijn krant, Trouw, voortgekomen uit het verzet tegen Nazi-Duitsland oordeelde, alles afwegend, positief over Claus. En ik had geen argumenten om daar, als PCJK-voorzitter, anders over te denken. Ook mijn echtgenote was welkom. Maar het lukte me niet haar ertoe te bewegen me te vergezellen. Ze was zwanger (op 19 juli zou ons eerste kind, Vincent, geboren worden). Haar situatie was duidelijk zichtbaar, maar mij leek dat geen bezwaar. Misschien hoopte de prinses zelf ook nog eens zwanger te worden, zei ik. Maar ze wilde niet mee, met als argument dat haar positiekleding uit de toon zou vallen in het feestelijke gezelschap. Ik moest dus alleen. Ik drukte eerst de gelukkig ogende prinses een hand en vertelde haar welke functie ik had. Daarna gaf ik Claus een hand. Beatrix wilde voor hem vertalen wat ik zojuist tegen haar had gezegd, maar na enkele woorden stopte ze, want ze merkte dat ik al in het Duits in gesprek was met Claus. We praatten even over de journalistiek in Amsterdam. Het mocht niet lang duren: er stond nog een lange rij prominente Amsterdammers achter me. In mijn
journalistieke leven heb ik verscheidene malen kranten en
uitzendingen gemaakt over prins Claus, zijn vrouw en andere leden
van het koninklijk huis. Ik herinner me nog levendig de spanning op de
redactie van Trouw op de dag van de bruiloft van Beatrix en Claus,
vooral als gevolg van de onverwachte gebeurtenissen als de
rookbommen in de Amsterdamse Raadhuisstraat. Het toen - op de
laatste dag van januari 1980 - onverwachte
nieuws van de overdracht van de koningskroon van koningin Juliana
aan prinses Beatrix heb ik een avond lang mogen begeleiden op de
NCRV-radio. Het
overlijden van Beatrix' grootmoeder - in november 1963 - zette ik in grote opmaak in de
krant waarbij ik toen werkte, Trouw.
Hoe ik als eindredacteur van Trouw de geboorte van het eerste kind van prins Claus en prinses Beatrix in de krant zette, ziet u hier.
|
Terug naar het begin van deze pagina
|
Kanttekening van zondagavond 6 oktober 2002 (de avond waarop prins Claus overleed) |