|
Signalen uit de familie Glimmerveen |
||||
|
Vrede in de polder
De vakbonden kraaien victorie. FNV-voorzitter Lodewijk de Waal bezuinde rond dat de demonstratie en de stakingen effect hebben gehad. En zijn collega Doekle Terpstra was deze zaterdagmorgen vroeg al op de radio te horen in een STER-spotje waarin elke luisteraar werd opgeroepen CNV-lid te worden. Het is natuurlijk mooi dat aan alle onrust een eind is gekomen. Blijft de vraag: waar was al die onrust eigenlijk voor nodig? Volgens mij: nergens voor. In het voorjaar waren de drie groepen (kabinet, werkgevers en werknemers) op enkele centimeters een akkoord genaderd. Met een heel kleine beetje goede wil was er toen een overeenkomst uit de bus gekomen. Maar dat zinde Lodewijk de Waal kennelijk niet. Hij heeft nog steeds de pest in dat we geen kabinet meer hebben met de PvdA-premier. Dus liet hij zeer onnodig de boel barsten. Daarop volgde een half jaar waarin onze samenleving schade opliep. Gelukkig: aan die episode is een eind gekomen. De werknemers bejubelen het akkoord als een overwinning van hun kant. Kabinet en werkgevers houden zich stil tot het moment waarop ik dit schrijf. Gelijk hebben ze: het heeft weinig zin als de ministers Balkenende en De Geus nu ook de overwinning claimen. De Waal en Terpstra moeten dus maar rondbazuinen dat zij de buit voor de poorten van de hel hebben weggesleept. Wij geven elkaar een knipoog, want we weten wel beter, maar we zijn al lang blij dat die strijd voorbij is. Balkenende en De Geus kunnen nu hun goede weg in de polder vervolgen.
|
|
|
|