|
Signalen uit de familie Glimmerveen |
||||
|
Churchill, Adenauer en Fortuyn
Er is alle reden om het KRO-programma onderuit te halen. Zelf heb ik tijdens de twee uur durende uitzending van maandagavond tientallen keren geprobeerd op Willem van Oranje te stemmen. Eén keer is mijn stem geteld; dertig, veertig keer (en misschien nog vaker) kreeg ik 'in gesprek'. Zouden de stommelingen die op Pim Fortuyn wilden stemmen, er even vaak niet doorgekomen zijn? Of zou dat nummer beter bereikbaar zijn geweest? Het zou de KRO sieren als deze omroep zou erkennen dat de stemming niet ordelijk is verlopen; dat het gros van wie wilde stemmen, er niet is doorgekomen. En dat het dus heel twijfelachtig is of een meerderheid inderdaad Fortuyn zo groot vond als nu lijkt. Maar dat lijkt te veel kinnesinne. Als we even aannemen dat de verkiezing wel eerlijk is verlopen, dan is het wel heel erg gesteld met de KRO-kijkers van gisteravond; misschien wel met het Nederlandse volk. Het ochtendblad Trouw schreef gistermorgen ongeëmotioneerd over Pim Fortuyn: "Per slot van rekening heeft hij voor zijn meeste fans weinig meer nagelaten dan het al goeddeels weggestemde samenraapsel van epigonen waarmee hij zich had omringd. Ongetwijfeld gaf hij stem aan genegeerde groepen, maar of behalve zijn mond ook zijn bestuurstalent groot genoeg was om hun belang te behartigen, zullen we nooit weten". Ik hoop dat niemand ons ooit nog herinnert aan deze uitzending. De openingsavond was heel goed. Sommige pleidooien, bijvoorbeeld van Jacobine Geel voor Willem van Oranje en van Wouter Bos voor Willem Drees, waren zeer overtuigend. Maar nu? Er is een spreekwoord: 'Eind goed, al goed'. Wat deze serie KRO-uitzendingen betreft geldt het tegendeel: Eind slecht, al slecht. Was de KRO er maar niet mee begonnen.
Dinsdag 16 november 2004. Eerder over De grootste Nederlander op deze website: 11 en 12 oktober 2004 en 15 november 2004. |
|
| /td> |