Media en Ratelband: objectieve maatstaven s.v.p.

Waarom eigenlijk? De kranten van zaterdag puilden ook uit van de commentaren waaruit bleek dat eigenlijk niemand Ratelband als Kamerlid zag zitten. Inmiddels blijken ook de districtsbestuurders hun bedenkingen te hebben.

Waarom dan toch al die aandacht voor die man die vooral bekend is omdat hij managers-in-de-dop over gloeiende kolen laat lopen en veelvuldig 'Tjakkaa' roept?
Het is niet nieuw. Een jaar geleden gebeurde hetzelfde met Pim Fortuyn. Vooral de televisie holde als een gek achter deze Elsevier-columnist aan, alsof hij een belangrijke Kamerkandidaat was; en dat alleen omdat hij zelf bij herhaling riep dat hij minister-president zou worden. Uiteindelijk gingen de kiezers geloven dat Fortuyn hun redding zou zijn. De uitkomst: Fortuyn vermoord (door Volkert van der G., zoals deze nu zelf heeft bekend) en zijn erfgenamen die er een verschrikkelijk potje van gemaakt hebben.

Ratelband lijkt minstens zo sterk verzekerd van zijn eigen kwaliteiten als Fortuyn dat was. Fortuyn had nog wel eens twijfels of hij echt wel verder moest gaan als verlosser des vaderlands; Ratelband lijkt alleen maar positieve dingen in zichzelf te zien.

Het feit dat het LN-bestuur Ratelband wilde voordragen (nadat eerder de LN-leden Teeven al tot lijsttrekker hadden benoemd), was een klein berichtje op pagina 3 waard geweest en een korte mededeling helemaal aan het eind van het Journaal. Maar het werd opgepept tot wereldnieuws. Als de media ermee doorgaan te doen of Ratelband belangrijker is dan Balkenende, Bos en Zalm bij elkaar, moet dat op 22 januari gevolgen hebben voor de stembusuitslag - en niet in positieve zin.

Na het fiasco van Fortuyn moeten pers en omroepen ons nu niet leiden naar de rotzooi van Ratelband. Alsjeblieft, dames en heren journalisten, gebruik je verstand en leg journalistieke maatstaven aan. Het openbare bestuur bestaat niet uit kermisattracties.