|
Signalen uit de familie Glimmerveen |
||||
|
Het wordt: betalen per programma
We hebben nu twee soorten televisie. De goede televisie wordt door de kijkers betaald: tot enkele jaren geleden via de omroepbijdrage, nu via de belasting. De afschaffing van de omroepbijdrage was een middel van sommigen in de overheid om meer greep op de publieke omroep te krijgen. Er wordt nu alom geschreven over financiering uit de staatskas in plaats van bijdragen van kijkers. De andere vorm van televisie wordt betaald door adverteerders. Feitelijk verkopen de televisiebedrijven paketten kijkers aan adverteerders. Die adverteerders berekenen de kosten door in de prijzen van hun producten, dus betalen de kijkers toch ook; zelfs de kijkers die wel pindakaas kopen maar nooit naar een pindakaasprogramma kijken. Er komen nu systemen aan waarbij het heel makkelijk is om de reclameblokken over te slaan; ongeacht of die tussen programma's in worden uitgezonden of als hinderlijke onderbrekers van programma's. In het kader van 'digitale televisie' wordt het ook mogelijk direct af te rekenen met kijkers. Er zijn nu al hele kanalen die alleen tegen extra betaling bekeken kunnen worden. Straks gebeurt dat per programma. Waarschijnlijk tegen hoge tarieven. Ik las al de suggestie dat het bekijken van een voetbalwedstrijd wel eens tien euro zou kunnen gaan kosten. Er is een machtsstrijd gaande binnen de publieke omroep en de
commerciele omroepbedrijven kijken met huiver uit naar de komst van John de Mol en zijn nieuwe zender, concurrent voor iedereen.
Maar deze De Mol lijkt (met onder andere Versatel) vooral uit op de exploitatie van die nieuwe vorm van het verkopen van
programma's, tegen betaling per programma. Het zou goed zijn als de publieke omroep zich nu niet overgaf aan onderlinge
meningsverschillen, maar zich klaar stoomde voor de nieuwe vorm van televisieaanbod.
Donderdag
3 maart 2005. |
|
|
|