In memoriam prinses Juliana

'D

e geschiedenis herhaalt zich', dacht ik vanmorgen kort voor acht uur. In het ochtendbladen-overzicht van het Radio 1-Journaal werd terloops melding gemaakt van een bericht in De Telegraaf van vanmorgen waarin iets stond over een ernstige ziekte die prinses Juliana heeft getroffen. 'Zo begon de berichtgeving over het levenseinde van Juliana's moeder, prinses Wilhelmina, in 1962 ook: met een berichtje in dat ochtendblad', herinnerde ik me.
Het bericht van het overlijden van prinses Juliana kwam vanmorgen, anderhalf uur na het citaat uit de krant, via radio en televisie. De dagbladen kunnen pas maandag met de pagina's vol herdenking en herinnering komen die al jaren klaar liggen. Behalve Tubantia en De Telegraaf, die er morgen hun zondagskranten mee zullen vullen.

In maart 1961 bracht koningin Juliana een officieel bezoek aan het marine-opleidingskamp in Hilversum. Officier-marva Maria Molenschot was daar secretaresse van de commandant. Zij kreeg de eervolle taak de bezoekende koningin een boeket bloemen aan te bieden. De foto van dit moment siert sindsdien haar bureau. Korte tijd na dit koninklijke bezoek werd drs. Henk Glimmerveen, toen als dienstplichtige reserve-officier bij de Koninklijke marine, benoemd in hetzelfde marinekamp. In 1963 zijn beiden getrouwd. Foto: Jan Tijssen, Den Haag

Minister-president dr. J.P. Balkenende heeft vanmorgen voor radio en televisie de vrouw herdacht die sinds 1980 'prinses Juliana' heette, maar die eerder, 32 jaar lang, koningin van Nederland was geweest. Ik herinner me haar inhuldiging, in 1948. Televisie was er nog niet; we zaten met z'n allen om de radio om het feest in Amsterdam op de voet te volgen. En ik herinner me talloze malen dat zij, als regerend vorstin, in het nieuws was.

In 1962 werkte ik als redacteur (chef nieuwsdienst) bij het ochtendblad Trouw. Op de ochtend van 27 november stond er een berichtje van enkele regels op pagina 3 van De Telegraaf: prinses Wilhelmina was ernstig ziek. Het bericht zag er niet erg verontrustend uit. Toch was het voor ons op de redactie het signaal om alle pagina's nauwkeurig na te lopen die we al jaren klaar hadden liggen voor publicatie na de dood van de prinses.
Een dag later, op 28 november 1962, 's morgens vroeg, kwam het bericht dat prinses Wilhelmina was overleden. We hoorden het via de radio. Er was overdag nog geen televisie en het bericht kwam te laat voor de ochtendbladen. Met het overlijdensbericht begon een lange periode van rouw, uitlopend op de 'witte' bijzetting in Delft. Ook een periode die voor ons, journalisten veel extra werk meebracht. In de tien dagen tussen het overlijden en de bijzetting moest er elke dag 'nieuws' over het koninklijk huis in de krant. Maar op de meeste dagen was er nauwelijks nieuws. Dus werd een beroep gedaan op onze vindingrijkheid.
Zo zal het ook nu gaan, bedacht ik vanmorgen. Even later constateerde ik een verschil tussen 1962 en 2004. In 1963 was de ernstige ziekte van prinses Wilhelmina voor De Telegraaf een klein bericht op pagina 3. De ziekte van prinses Juliana is vandaag de opening van de voorpagina van hetzelfde ochtendblad.
Inmiddels hangt de vlag aan onze voorgevel halfstok. We volgen op radio en televisie de herdenkingen, bedroefd om de dood van onze vroegere koningin.