|
Verspilde tijd van het parlement
Je bedenkt dat je zus (of schoonzus) vanwege haar werk mogelijkheden ten dienste staan die andere mensen ontberen. Jawel, ze wil helpen. Zelf is ze ook wel nieuwsgierig naar het nieuwe vriendje van haar nichtje. Bovendien: het kan ook haar reputatie schaden als er een figuur met een bedenkelijk verleden de familie binnenkomt. Dus vraagt de tante haar rechterhand er eens naar te laten kijken. Plichtsgetrouw - en niet in strijd met de regels - schakelt deze de Binnenlandse Veiligheidsdienst in. Die komt erachter dat de jongeman een tijdlang een uitkering heeft gehad. De veiligheidsdienst klopt aan bij de sociale dienst in Amsterdam en die meldt dat dit klopt. Tante krijgt het rapport op tafel. Ze geeft het aan haar jongere zus en de ex van die zus. De ex, vader van het meisje om wie het allemaal gaat, nodigt de jongeman uit voor een diepgaand gesprek. Veel levert dat niet op. Schoonpa komt met enkele vervelende punten uit dat rapport op de proppen, maar de jongeman reageert er niet op. Dochterlief houdt voet bij stuk. De twee trouwen en... Leefden ze nog lang en gelukkig? Nee, niet bepaald. Ze zitten vol wrok en haatgevoelens en op een gegeven moment besluiten ze dat de hele wereld moet en zal weten wat haar ouders en haar tante hen hebben aangedaan. Een familiezaakje, zei de vorige premier, Wim Kok, geheel terecht. Maar nadat een voorheen redelijk serieus weekblad wel spreekbuis van het verongelijkte paar wilde zijn en vervolgens ook een televisierubriek er wel brood in zag, was de hype geboren. Het was eigenlijk zo simpel. De minister-president, demissionair of niet, had tijdens één van zijn maandagse gesprekjes tegen de Koningin moeten zeggen dat ze even een e-mailtje aan de minister van Binnenlandse Zaken moet sturen als ze weer de Binnenlandse Veiligheidsdienst wil inschakelen voor een familieaangelegenheid. En onze volksvertegenwoordiging had moeten concluderen dat het sop de kool niet waard is. Maar nee, het werd een dwaas debat van vele uren. Aan het eind ervan concludeerden sommigen dat demissionair minister-president J.P. Balkenende de regie niet stevig in handen heeft gehad. Ja, wat moet je ook als je niet gewoon mag zeggen hoe het gegaan is en dus urenlang om de zaak moet heendraaien; praatjes moet houden over het Kabinet van de Koningin en moet proberen te bewijzen dat er niet afgeluisterd is. De Tweede Kamer had gewoon deze onzin niet meer dan acht minuten debat moeten gunnen. De kwestie liep trouwens uit op een wilde race op de route van Den Haag naar Amsterdam: medewerkers van Willibrord Frequin achtervolgden Margarita & Edwin. Ze wilden weten waar het paar zou overnachten, zodat ze het tweetal de volgende morgen met camera's zouden kunnen overvallen. Bij een soortgelijke race is indertijd de Britse prinses Diana in Parijs dodelijk verongelukt. Prinses Margarita bracht het er beter af. Ik vraag me trouwens af waarom die onbeschofte medewerkers van een onfatsoenlijke commerciële omroep bekeurd werden wegens te snel rijden en de prinses niet. De prinses ging immers voor in het kwaad: zij reed - volgens een ooggetuige, vanmorgen op de radio - zo'n 200 kilometer per uur en de speurhonden van Frequin volgden haar na. Het stelt eigenlijk niks voor, maar de kwestie is wel leuk om erover te schrijven. Ik laat het nu bij deze kanttekening, maar wie weet houdt een echte schrijver er een roman aan over; goed voor de Boekenweek van volgend jaar.
|
|
|
|