Signalen uit de familie Glimmerveen

Colofon

Zeg nou zelf...

e-mail

Home

Selectie uit de
kanttekeningen
van mei 2004:

Dubbel keerpunt in de geschiedenis: Europese Unie en Protestantse Kerk in Nederland (zaterdag 1 mei 2004)

Premier Balkenende goed in vorm in Buitenhof - critici moeten hun mening herzien (zondag 2 / maandag 3 mei 2004)

Mensen die zich de tweede wereldoorlog kunnen herinneren, beginnen schaars te worden (dinsdag 4 / woensdag 5 mei 2004)

Koninklijke Luchtvaart Maatschappij onder de vleugels van de republiek Frankrijk (donderdag 6 mei 2004)

VS beschouwen Irakezen als vijanden; daarom moeten ze weg uit Irak (zaterdag 8 mei 2004)

Tranen in de ogen van asielzoekster die verblijfsvergunning kreeg. De hele kerk klapte enthousiast. (maandag 10 mei 2004)

Amerika in Irak - wandelaars in Sierra Nevada: de uitzichtloze situaties (donderdag 13 mei 2004)

Mediadag: dag van de vooringenomen media (dinsdag 18 mei 2004)

Ruud Lubbers, ongewenste intimiteiten en een wedstrijd jongenszoenen, georganiseerd door 16-jarige meisjes (zaterdag 22 mei 2004)

HP/De Tijd: reclame over de ruggen van mensen (vrijdag 28 mei 2004)

Pinksteren, hemelse vrede en kerken die al 35 jaar leeglopen maar niet leeg raken. (zondag 30 mei 2004)

Laag-bij-de-grondse reclame voor weekblad

N

ee, HP/De Tijd zal ik deze week niet kopen. En in de toekomst ook niet. Ik stond tot voor kort neutraal tegenover dit weekblad. Maar de radioreclame hebben me definitief afkerig van dit blad gemaakt.

Vanmorgen hoorde ik het opnieuw op Radio 1; verscheidene keren zelfs. Oud-minister-president Ruud Lubbers werd opgevoerd. Hij 'is weer in opspraak', werd zonder omwegen gesteld. En dan, recht-toe-recht-aan: 'Al dertig jaar speelt hij het klaar dingen te doen die niet door de beugel kunnen'. Daarmee moet de nieuwsgierigheid gewekt zijn. We moeten blijkbaar het blad kopen om te zien wat de oud-premier allemaal zo fout heeft gedaan.

Enkele weken geleden had hetzelfde weekblad ook zo'n reclameboodschap. Het ging toen over een mevrouw die blijkens de reclame ten onrechte een hoge functie bij de Amsterdamse rechtbank heeft gekregen. Het zei me niets, maar ik vond het wel weerzinwekkend dat een blad over de rug van die mevrouw zijn oplage en daarmee zijn inkomsten probeert te verhogen. Geld verdienen door een ander in de modder te trappen.

Begrijp me goed: als er misstanden in de samenleving zijn en als hooggeplaatsten fouten maken, mogen bladen dat melden. Sterker: het is hun taak om fouten te onthullen als ze daar weet van hebben.

Maar dat is iets heel anders om over de ruggen van mensen reclame te maken. Trouwens, wat Ruud Lubbers betreft: HP/De Tijd weet nu ineens te melden dat deze al sinds 1974 dingen doet 'die niet door de beugel kunnen'. Als dat zo is - wat ik bij voorbaat niet geloof - had het blad dit in de jaren '70 en '80 moeten melden. Wat heeft het voor zin daarmee nu aan te komen zetten?

Vrijdag 28 mei 2004.

Terug naar het begin van deze pagina.