Vreugdetranen in de kerk

Laat ik bij het begin beginnen. Het Syrische gezin, drieëneenhalf jaar geleden gevlucht toen in hun vaderland gevangenschap, marteling en wellicht de dood hen bedreigden, woont in het asielzoekerscentrum Crailo (tussen Hilversum en Laren). De vrouw en haar kinderen komen al vele maanden trouw iedere zondagmorgen naar de (protestantse) Behlehemkerk. Henk Koning, vrijwilliger in Crailo, haalt ze af en brengt ze terug. Als hij of zijn vrouw Nel niet kunnen, vraagt hij mij wel eens de drie te halen. De eerste keer nodigde de vrouw me uit na afloop van de kerkdienst mee te gaan naar hun 'woning': één kamer waar het viertal moet leven: bedden, een bankje, een tafeltje en vier stoelen, een hoekje waar eten gekookt wordt, een televisietoestelletje. Man en vrouw hadden in Damascus een universitaire studie afgerond, maar het Syrische diploma wordt hier niet erkend. Daarom hebben beiden een studie in Utrecht opgepakt. Een speciaal vluchtelingenfonds verstrekt daarvoor de financiële middelen.

Elke keer als ik ze zag, vroeg ik voorzichtig 'of ze al iets wisten'. Nee, hun toekomst bleef onzeker.

Vorige week leek de klap te komen. Minister Verdonk had bedacht dat Crailo van asielzoekerscentrum uitzetcentrum moest worden. Dit betekende de evacuatie van alle huidige bewoners. Ze hebben geen inspraak in de bestemming. Als dit Syrische gezin naar bijvoorbeeld Den Helder zou worden verplaatst, zouden vrouw en man het vervolg van de studie in Utrecht wel kunnen vergeten.

Vorige week zondag deed diaken Nel Koning een oproep in de kerk: vrijwilligers gevraagd voor de verhuizing van asielzoekers die uit Crailo verwijderd worden. Dit verbaasde me: als de overheid wil dat deze mensen naar een ander asielzoekerscentrum gaan, zal zij toch wel zorgen dat ze, met hun schamele spulletjes, overgebracht worden, dacht ik. Nee, zei Nel Koning me, de overheid geeft alleen een treinkaartje. Asielzoekers zijn weliswaar zo ongeveer de armste mensen in Nederland, maar ze hebben toch wel enkele potten en pannen, een stoel en een tafel, wat kleding, soms een televisietoestel - in elk geval meer dan past in een koffer die mee kan in de trein. Maar het weinige dat ze hebben, moeten ze maar achterlaten, schijnt de overheid te vinden. De kerken in 't Gooi hadden het initiatief genomen om die mensen bij de verhuizing te helpen, zodat ze in elk geval hun spulletjes zouden kunnen behouden. Alleen al in de Bethlehemkerk gaven dertig mensen zich op.

De afgelopen week kwam als een bliksem uit de hemel de omkeer. Ten eerste besloot minister Verdonk af te zien van de verbouwing van Crailo tot uitzetcentrum, omdat de burgemeesters van Hilversum en Laren te veel eisen stelden. (Ze wilden extra politiemensen voor de orde en veiligheid). En vervolgens kreeg het Syrische gezin, uitgerekend op bevrijdingsdag, te horen dat het een verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd kreeg. Het viertal - dat al uitstekend uit de voeten kan met de Nederlandse taal - mag dus in Nederland blijven en kan nu echt gaan werken aan een toekomst in dit land.

Na de preek deelde diaken Nel Koning zondagmorgen deze beide feiten in de Bethlehemkerk mee. De gemeente reageerde met een lang en warm applaus. Ik zat in de kerkbank naast de Syrische vrouw en zag aan haar gezicht dat ze daardoor geheel overdonderd was. Na de dienst spraken enkele gemeenteleden haar aan. Toen werd het haar even te machtig. Tranen liepen over haar gezicht. Vreugdetranen. De mensen die letterlijk en figuurlijk om haar en haar kinderen heen stonden, deelden in haar gevoelens. "Er zijn vele gebeden verhoord", zei een vrouw tegen me.

Signalen uit de familie Glimmerveen
Colofon	Zeg nou zelf...	e-mail	Home