|
Signalen uit de familie Glimmerveen |
||||
|
Irak wordt een onleefbaar land
Ik weet niet hoe het leven in Irak was onder dictator Saddam Hoessein. Natuurlijk, een samenleving onder een dictator is niet prettig; integendeel. En het is bekend dat Hoessein niet terugschrok voor moorden op grote aantallen onderdanen. Tegenstanders martelde hij. Ze werden opgesloten zonder proces; en ook hun familieleden hadden geen leven. Maar een gewone burger die zich op afstand hield van de politiek, had een geordend bestaan. Hij kon de straat op zonder bang te zijn voor een aanslag op zijn leven. Dat kan nu niet meer. Bijna dagelijks vinden in Irak moordaanslagen plaats; niemand weet wanneer en waar een zelfmoordenaar zichzelf en de omstanders zal opblazen. In het begin waren de aanslagen vooral gericht op de Amerikanen en andere vreemde militairen. Nu zijn de slachtoffers bijna allemaal Irakezen. De Amerikanen hebben destijds betrekkelijk makkelijk Saddam Hoessein van zijn dictatorstoel verdreven. Maar ze zijn niet in staat gebleken orde en rust te herstellen in Irak. In het begin van de Irakese oorlog is de naam 'Vietnam' enige malen gevallen. Die vergelijking ging niet op, werd toen gezegd. Langzamerhand krijg ik het idee dat de Amerikanen moeten gaan erkennen dat ze geen vrede hebben gebracht in Irak. Of het zonder Amerikanen binnen de landsgrenzen beter zal gaan dan nu, betwijfel ik. Maar met de Amerikanen gaat het in elk geval ook niet goed; integendeel. In 2003 werd al gewaarschuwd voor een burgeroorlog in Irak. Die lijkt inmiddels al gaande te zijn. Het is niet erg duidelijk hoe de verenigde naties vrede in dat land zouden kunnen bewerkstelligen. Maar het is wel duidelijk dat de Amerikaanse methode niet werkt.
|
|
|
|