|
Signalen uit de familie Glimmerveen |
||||
|
Verlies van mensenlevens
ee, ik begreep niet direct waarover het ging toen ik vanmorgen in het krantenrek van de supermarkt de openingskop van De Telegraaf zag. 'Onbeschrijflijk verlies', stond er. Weer een nieuw aspect van de vreselijke tsunamiramp in Zuid-Oost-Azië? Ik stapte een beetje dichterbij en las de eerste alinea van het bericht. Wat bleek? Een journalist van de krant had oud-VVD-minister Hans Wiegel opgebeld. Om hem te condoleren maar ook om hem een uitspraak te ontlokken. De aanleiding: de echtgenote van de nu 63-jarige Wiegel was donderdagavond omgekomen bij een auto-ongeluk vlak bij huis in Drenthe. Extra tragisch: de eerste vrouw van Wiegel was in 1980 ook overleden bij een auto-ongeluk. Wiegel bleef toen achter met kleine kinderen. Een zus van de verongelukte vrouw nam de zorg voor de kindertjes op zich en trouwde enige tijd later met de VVD-prominent. Donderdagavond bereikte zij het einde van haar leven op dezelfde wijze als haar zus een kwart eeuw eerder. Het is dieptragisch en onvoorstelbaar dat een man twee keer in zijn leven op identieke manier zijn vrouw verliest. Iedereen kan zich het leed voorstellen van de man die zondagmiddag nog breed in het televisieprogramma Buitenhof van zich deed horen. Alle kranten brachten vrijdag het nieuws van de dood van mevrouw Wiegel; ook De Telegraaf. Bij het lezen van die kop vroeg ik me af waar dit vervolg op het nieuws van donderdagavond goed voor is. Nergens voor. Of misschien toch: voor het opkrikken van de losse verkoop van de zaterdagkrant. Want hoewel iedereen zich wel kan indenken hoe diep de droefheid is bij Hans Wiegel, zijn kinderen en zijn verdere verwanten, willen kennelijk toch sommigen dat nog eens zwart op wit geëtaleerd zien. Maar mag ik eigenlijk wel negatief zijn over deze journalistieke keuze? Ik heb immers de afgelopen dagen ook - soms met tranen in de ogen - gekeken en geluisterd naar de verhalen van tsunamislachtoffers die het er op het nippertje levend hadden afgebracht maar die man of vrouw, kinderen, ouders, buren, collega's voor hun ogen hadden zien verdrinken. Wat is het verschil? Misschien dit: de verhalen over het leed in Zuid-Oost-Azië hadden we nodig om te beseffen wat daar op tweede kerstdag gebeurd is en om vervolgens te begrijpen dat hulp, in welke vorm dan ook, nodig is. Dat doel kan het afgedrukte condoleancegesprek met Hans Wiegel niet hebben. Ik ben dus maar blij dat mijn krant zo'n verhaal niet heeft. En De Telegraaf heb ik maar laten liggen bij Albert Heijn. Zaterdag 8 januari 2005. |
|
|
|