|
Signalen uit de familie Glimmerveen |
||||
|
Televisiepret, euro's, verdriet
et was maar goed dat ik al wat had overgemaakt op girorekening 555 toen de urenlange televisie-uitzending voor de geldinzameling begon. Want het programma riep bij mij tegenstrijdige gevoelens op. Maar ik erken: anderen zagen het kennelijk anders. Want anders was er geen 112 miljoen euro binnengekomen. Een overdonderend groot bedrag. De schrik sloeg bij me toe toen ik gewoontegetrouw het Achtuurjournaal wilde bekijken. Daar verschenen ineens twee mij volslagen onbekende figuren in beeld. Verkeerde schakeling? Nee, het bleken presentatoren van een commercieel station te zijn. Wat ze daar precies moesten, is me nog steeds niet duidelijk. Ik begreep dat het journaal leuk moest zijn, gisteravond. Dat bleek even later ook toen nieuwspresentator een vrolijk maar weinigzeggend praatje maakte met Paul de Leeuw. Voor het eerst van m'n leven had ik de neiging het journaal uit te zetten. De volgende uren heb ik flarden gezien van het programma. Een mengelmoes van tragische beelden uit het rampgebied, aangrijpende verhalen van mensen die het op 26 december hebben meegemaakt en een plat soort amusement. Laat ik erover ophouden. Het vele geld voor hulp aan de slachtoffers is natuurlijk prachtig. Nederland is natuurlijk maar een klein plekje op aarde, ver van het rampgebied. Je mag hopen dat de uit alle landen van de Verenigde Naties zoveel hulp toestroomt, zodat de landen weer opgebouwd kunnen worden. Maar geld kan nooit het leed wegnemen van de verwanten van de 150 000, misschien 200 000 doden. Zoveel verdriet is op deze aardbol zelden in een klap aangericht. Wat kunnen we voor hen doen? Bidden misschien? Vrijdag 7 januari 2005. |
|
|
|