|
Signalen uit de familie Glimmerveen |
||||
|
Europa overspoeld door mede-lijden
it is een wonderlijke dag: een dag die overspoeld wordt door medeleven en mede-lijden met de miljoenen slachtoffers van de tsunami in Zuid-Oost-Azië. Op de vroege ochtend van de laatste zondag van 2004, tweede kerstdag, hoorde ik de eerste berichten over de vloedgolf die schade had aangericht in een Aziatisch land. Een vaag bericht, enkele tientallen doden. Wie had toen kunnen bevroeden dat nu het hele land in het teken staat van de geldinzameling voor de slachtoffers daarginds. De ramp lijkt de ergste aller tijden te zijn geweest. Erger dan de aardbeving in Tangshan, China, in 1976, met 240 000 doden, lees ik in de krant. Tangshan, China, ramp? Vreemd, daar herinner ik me niets van. Hebben de berichten daarover 29 jaar geleden de Nederlandse televisie en kranten bereikt? Een klein berichtje misschien - de binnenlanden van China waren toen ook wel heel erg ver weg. De ramp van tweede kerstdag was ook ver weg; trof bovendien mensen met een ietwat andere huidskleur, met een andere levenswijze, veel moslims. Wonderlijk dat deze mensen zoveel mee-gevoel opwekken. Net in een tijd waarin mensen als Geert Wilders ons oproepen dergelijke mensen ver uit onze buurt te houden. De indringende televisiebeelden zullen het wel gedaan hebben. Ze waren hartverscheurend. We zaten op de bank, wilden iets doen maar zouden niet weten wat. We wilden helpen, maar hoe konden we dat? De enige mogelijkheid leek: geld overmaken. Dat hebben we dus al gedaan en dat doen we vandaag opnieuw. Via giro 555 of via één van de talloze acties die vandaag in dit land gehouden worden. Veel geld voor de hulp is goed. Zou de ramp ook tot gevolg kunnen hebben dat de mensen in onze rijke landen zich straks sterker verbonden voelen met mensen in andere werelddelen? Dan zou die ramp toch iets goeds voortbrengen. Donderdag 6 januari 2005. |
|
|
|