Klap voor miljoenen vluchtelingen
|
R |
Bijna iedereen heeft er inmiddels het hare of het zijne van gezegd. Speculaties - en wie je nu eigenlijk geloven moet, dat weet je niet.
Lubbers is een man die graag anderen in zijn omgeving aanraakt, vrouwen en mannen: een klap op de schouder, een arm om het middel, een omhelzing, een tikje onderaan de rug wellicht. Allemaal dingen die de meeste mensen wel fijn vinden (vooral als een hooggeplaatste zo amicaal doet), maar waaraan anderen een hekel hebben. Waren het zulke vriendschappelijke gebaren waar die Amerikaanse medewerkster geen prijs op stelde en die Lubbers fataal zijn geworden? Of heeft hij meer op zijn geweten? De verhalen lijken er niet op te wijzen, maar je weet het niet.
Of waren er heel andere dingen aan de hand? Wordt VN-chef Kofi Annan omgeven door problemen en was het hem welkom als de aandacht even naar iemand anders uitging - Ruud Lubbers in dit geval? Sommigen suggereren dat, maar niemand weet het zeker.
Zo zijn er sinds zondagavond nog honderd veronderstellingen geuit. Op het Nederlandse publiek hebben ze weinig indruk gemaakt. Zij staan met een overgrote meerderheid achter Lubbers. Hij heeft per slot van rekening twaalf jaar lang met grote inzet en daadkracht in Nederland geregeerd en de manier waarop hij de afgelopen vier jaar opkwam voor de vluchtelingen in de wereld, dwong alom respect af.
Het gevoel blijft: Lubbers moest kennelijk weg, maar hij heeft niets ernstigs fout gedaan. Heel triest dat aan zo'n prachtige loopbaan zo'n onrechtvaardig einde komt.
De tekst van zondagavond laat ik nog even hieronder staan. Dat was mijn eerste reactie, toen verder nog niemand gereageerd had.
Dinsdag 22 februari 2005.
* * *
|
W |
Uit de tijd van zijn premierschap
herinner ik me dat Lubbers een man was die hield van simpel lichamelijk contact. Nee, niets schunnigs.
Hij schudde niet alleen graag handen; hij gaf mensen ook een vriendschappelijke klap op de schouder;
sloeg z'n arm om iemand heen. Ik heb hem dat zien doen in het publiek, op grote
CDA-manifestaties. De
meeste mensen waardeerden het zeer als de minister-president van Nederland zich zo amicaal
tegenover hen gedroeg. Dat gold voor mannen en vrouwen.
Het zal best waar zijn dat sommigen - misschien vooral vrouwen - geen prijs stelden op zijn vriendschappelijke, bemoedigend bedoelde aanrakingen. Ik denk dat zij dat dan in duidelijke woorden moeten zeggen - en ik kan me niet voorstellen dat een man na zo'n opmerking zijn gedrag niet aanpast.
VN's secretaris-generaal had eerder in het geheime rapport over Lubbers en de vrouwen geen reden gezien hem de laan uit te sturen. Kennelijk heeft nu iemand er belang bij gehad een concept-rapport aan een journalist te geven, met de bedoeling Lubbers alsnog van zijn hoge post weg te krijgen.
Ruud Lubbers heeft twaalf jaar lang als minister-president goed werk voor de Nederlandse samenleving gedaan. Voor zover een waarnemer-op-afstand dat kan beoordelen heeft hij de afgelopen vier jaar grote verdiensten gehad voor de miljoenen vluchtelingen in verscheidene delen van deze wereld. Hij spande zich dag-in-dag-uit in zonder daarvoor een salaris te willen ontvangen..
Ruud Lubbers en zijn vrouw Ria zullen wel kans zien
hun levens weer zinvol in te richten. Over zijn toekomst hoeven we ons niet zoveel zorgen te maken, vermoed ik - al
zal de klap hard zijn aangekomen.
Het gebeurde is vooral triest voor de vele miljoenen vluchtelingen in de wereld die verder moeten zonder de man
die met zoveel energie en overtuigingskracht voor hen opkwam (en opkomt totdat voor hem een opvolger is gevonden).
Zondag 20 februari 2005, 20.55 uur.
|
Kanttekening van dinsdag 22 februari 2005 |