Signalen uit de familie Glimmerveen

Zeg nou zelf...

e-mail

Dossier februari 2003

Home

Margarita, Edwin en afkeurenswaardige journalistiek

E

en staaltje van afkeurenswaardige  journalistiek vertoont het weekblad HP/De Tijd in deze weken. Het blad drukt de modder af waarmee een tamelijk onbekende prinses en haar nog onbekendere man smijten naar haar familie van vaders en moeders kant. Thieu Vaessen, verslaggever van HP/De Tijd, heeft niet de moeite genomen uit te zoeken wat er waar is van de beweringen van het echtpaar. Hij geeft ze zonder commentaar door. Ook serieuze kranten en omroepen voelen zich nu geroepen uitvoerig uit de artikelenreeks te citeren; lezers, luisteraars en kijkers verlekkerd of met een vieze smaak in de mond achterlatend.

In het nummer van 14 februari 2003 publiceerde HP/De Tijd het eerste deel van het kwaadaardige relaas van prinses Margarita en haar man; zonder twijfel het spraakmakendste artikel uit het blad - maar dat pronkte er niet mee op de omslag (boven). Dat gebeurde pas een week later, in het nummer van 21 februari (onder), nadat de hoofdredactie had geconstateerd wat het eerste artikel had teweeggebracht.

Het onderwerp oogt heel alledaags. De prinses in kwestie, een zekere Margarita de Bourbon de Parme, heeft gebroken met haar vorige vriend, Philip Kaufmann en tegelijkertijd intieme banden aangeknoopt met dr. Edwin de Roy van Zuydewijn. Deze laatste ligt kennelijk niet zo goed in de familie van Margarita. De kloof tussen de prinses - dochter van prinses Irene en de Spanjaard Carlos Hugo - is wijder en wijder geworden. Margarita zou eens de vorige minister-president, Wim Kok, om bemiddeling hebben gevraagd. Maar hij wees dit af. Terecht: dergelijke familietroebelen zijn niet het werkterrein van een politicus, maar van een psychiater of een mediator.

Margarita en haar echtgenoot Edwin hebben er nu voor gekozen de ellende in de openbaarheid te brengen; daarmee vermoedelijk de tweespalt onoverbrugbaar makend. Want het wordt wel heel moeilijk als het echtpaar straks de rest van de familie weer eens tegenkomt, bijvoorbeeld bij de begrafenis van één van de grootouders van de prinses.

Een breuk in een familie komt helaas vaker voor. Verstandige mensen die daarbij betrokken raken, kiezen geen partij. Heel vaak ligt de waarheid ergens in het midden. Misschien heeft één van beide partijen er behoefte aan haar of zijn hart eens te luchten; dan is het zinnig dat een vertrouweling het verhaal in de binnenkamer aanhoort. Maar het is niet wijs om aan te nemen dat dit relaas de waarheid, de hele waarheid en niets dan de waarheid is.

Dat geldt ook voor het verhaal van prinses Margarita. De lezer verneemt niet alleen veel roddel en achterklap, maar blijft ook met vragen achter. Had koningin Beatrix misschien wel heel goede redenen om de nieuwe vriend van haar nichtje niet te zien zitten? Heeft Margarita zich door haar gedrag onmogelijk gemaakt aan het hof? Dat laatste lijkt zelfs heel waarschijnlijk: wie er niet voor terugdeinst het (echte of vermeende) vuil uit de familie breed uit te venten, heeft zich mogelijk ook al eerder ernstig misdragen.

Een journalist die een verhaal uit het binnenste van de koninklijke familie in de schoot geworpen krijgt, hoort het uiteraard aan. Hij heeft dan materiaal om mee aan het werk te gaan. Ik geef toe: het is voor een journalist niet eenvoudig om een antwoord te vinden op voor de hand liggende vragen; zeker niet als de zwartgemaakte familieleden wijselijk zwijgen. Wat Thieu Vaessen gedaan heeft is wel het allermakkelijkst: een gefrustreerd echtpaar urenlang laten uithuilen en dat relaas zonder toevoegingen opschrijven. Het is onbegrijpelijk dat zijn hoofdredacteur, Henk Steenhuis, het verhaal heeft doorgelaten. Het zal wel goed zijn voor de losse verkoop van HP/De Tijd, maar de reputatie van het blad is er voor jaren ernstig door geschaad.

Donderdag 20 februari 2003

Terug naar het begin van deze pagina


 

  

Kanttekening
van donderdag
20 februari 2003