|
Signalen uit de familie Glimmerveen |
||||
|
We kijken machteloos toe
at moeten we ermee? Je staat machteloos bij de berichten over de zeebeving die een overweldigende vloedgolf veroorzaakte. Aanleiding voor een ramp van ongekende omvang in een reeks van landen om de Indische Oceaan. Zo begon ik zondagavond laat (tweede kerstdag) mijn stukje. "Twaalfduizend doden, vijftienduizend doden, waarschijnlijk nog veel meer", voegde ik eraan toe. Het is nu woensdag. Gisteravond laat hoorde ik het getal 59.000. Het aantal zal in de loop van deze dag nog wel hoger worden; en als er onverhoopt besmettelijke ziekten uitbreken in de rampgebieden, kan het aantal slachtoffers nog verdubbelen, zegt een deskundige van de Verenigde Naties. De berichten en vooral de gruwelijke televisiebeelden blijven binnenstromen. Wat kan je doen? Geld storten op rekening 555, dat is eigenlijk alles. Journalisten hebben een vreemde reactie op zulk soort nieuws, herinner ik me uit mijn actieve jaren. Aan de ene kant ben je verbijsterd, net als iedereen. Maar tegelijk veer je op: groot nieuws, daar kan ik wat mee! De hele wereld lijkt een beetje in te dutten op die feestdagen en de dagen ertussenin. Maar de nieuwsrubrieken gaan door. Dat wil zeggen: de meeste. Het viel me op dat tijdens de kerstdagen Netwerk en Nova even aan de kant waren gezet. Maar het Radio 1-journaal heeft al zijn zendtijd gevuld. Het televisiejournaal was ook present. En op deze maandagmorgen waren de kranten er weer. Het is in deze dagen vaak moeilijk de zendtijd en de kolommen met redelijke informatie gevuld te krijgen. Je merkt dat de redacties al weken geleden zijn begonnen allerlei min of meer tijdloze informatie te verzamelen, zodat er toch interessante rubrieken en kranten gemaakt kunnen worden. En toen was er, op tweede kerstdag, die verwoestende zeebeving. Het staat vast: zeker tot het eind van het jaar zal het nieuws uit de landen om de Indische Oceaan komen. Maar het wordt wel moeilijk: er is niet een plek, een stad waar het gebeurde, maar overal langs kustlijnen, duizenden kilometers lang. De ravage is heel onoverzichtelijk. Dus beginnen de media te reduceren. Vijftigduizend doden? Maar er zijn ook vijftien Nederlanders vermist - dat is beter te overzien. We lezen het, we horen het, we zien het. En we kunnen er niets mee. Woensdag 29 december 2004 |
|
|
|