Beveiliging als stemmentrekker
|
"W |
e moeten van beveiliging geen statussymbool maken". Een verstandige uitspraak van onze minister van Justitie. Maar het Kamerlid Geert Wilders is erover gevallen. Het is volgens hem een zwaar lot om als bedreigde en beveiligde door het leven te gaan. Maar hij beseft ook dat ieder bericht over zijn beveiliging hem nieuwe aanhangers oplevert. En dus maakt hij graag ruzie met minister Donner over beveiliging.
 |
|
Geert Wilders |
Voor een gewone Nederlander is het niet erg duidelijk hoe ernstig die bedreigingen zijn. Ja, dat Ayaan Hirsi Ali een tijdje uit zicht blijft, is begrijpelijk: het papier dat op het dode lichaam van Theo van Gogh was geprikt, was een regelrechte dreigbrief aan haar adres. Dat maakt angstig. Maar de afzender van die brief zit gevangen en de overheid is er kennelijk niet in geslaagd te ontdekken dat iemand anders de uitvoering van het dreigement voor Mohammed B. wil uitvoeren.
Maar zijn al die andere dreigementen even ernstig? Pim Fortuyn heeft zijn aanhangers geleerd te zeggen wat ze denken. Als iemand dus een onaangename figuur op de televisie ziet en in een flits denkt: 'Die vent zou ik wel van kant willen maken', dan moet je dat in deze tijd ook zeggen. Maar dat wil niet zeggen dat die gedachte vervolgens ook wordt uitgevoerd (ook al zou je volgens Pim Fortuyn wel moeten doen wat je zegt - wee de samenleving waarin iedereen werkelijk zou doen wat zij of hij wel eens denkt).
Voor de regering is het allemaal wel een ernstige zaak. Want ook al is de kans dat iemand als Geert Wilders hetzelfde lot treft als Theo van Gogh, vermoedelijk kleiner dan 0,1 procent, als het zou gebeuren is het land te klein; de opschudding in heel West-Europa enorm. En dus doet de regering haar uiterste best om Wilders maximaal te beschermen. Wilders zelf is de enige die kan zeggen dat het wel wat minder kan. Maar dat doet hij niet. Die beveiliging houdt hem immers mooi in het nieuws en dat kan hem aan succes helpen bij de eerstvolgende Kamerverkiezingen (in 2007).
Er worden meer mensen beschermd. Bijvoorbeeld de burgemeester en een wethouder van Amsterdam. Maar daar hoor je ze nooit over. En ze doen gewoon hun werk. Dat lijkt me inderdaad de verstandigste weg.
Als Geert Wilders zelf niet ophoudt over die beveiliging, zouden de media er goed aan doen het onderwerp verder te negeren. Dan is voor de groep-Wilders de aardigheid er gauw af.
Vrijdag 10 december 2004
|
Kanttekening van vrijdag 10 december 2004 |