Zeventig jaar in het nieuws

In de hele wereld is niemand te vinden die in 1936 in het nieuws was en die dat vandaag nog is. Generaties zijn gekomen, generaties zijn gegaan, maar prins Bernhard bleef. Tot in deze dagen. Tot aan de bijzetting in de koninklijke graftombe in Delft zal hij veler aandacht houden. Dan glijdt ook hij weg in de historie.

De herdenkingsprogramma's en pagina's, die al lang klaar leggen, komen nu onder de ogen van miljoenen Nederlanders. Daarin en daarop wordt zijn leven van alle kanten belicht: de zonnige kanten, maar ook de moeilijke gebeurtenissen. Mensen die de prins persoonlijk gekend hebben, halen in deze dagen hun herinneringen op; vooral herinneringen aan vrolijke ontmoetingen en indrukwekkende gesprekken.

Persoonlijk heb ik de prins nooit ontmoet. Maar zijn daden hebben mij, als journalist, vaak beziggehouden: telkens wanneer hij weer in het nieuws was. Menigmaal heb ik hem op de voorpagina gezet van de krant waarbij ik indertijd chef nachtredactie was. Vaak ook kwam hij ter sprake in uitzendingen waarvoor ik de eindverantwoordelijkheid had.

Een speciaal accent had de prins voor mij wegens zijn jaarlijkse bezoeken aan mijn geboortestad, Wageningen. Ook vandaag wordt gememoreerd dat hij daar op 5 mei 1945 aanwezig was toen de Duitsers daar hun capitulatie ondertekende: de bevrijding van Nederland. Ik was vanaf mijn geboorte in 1933 tot het begin van mijn studie in 1951 Wageninger. Maar tijdens die capitulatiebijeenkomst was ik niet in de buurt. Op 1 oktober 1944 hadden de Duitsers alle bewoners van de Veluwezoom (van Arnhem tot Wageningen) opgedragen hun woonplaats te verlaten. Tot juli 1945 zwierven wij als vluchtelingen door West- en Noord-Nederland. Ik was op een boerderij in het Friese Koudum toen ik hoorde dat de capitulatie getekend was in onze woonplaats. Dat was verrassend.

Hotel de Wereld was nog vele jaren een halve ruïne. Ik kwam er vaak langs, op de fiets als ik boodschappen moest doen of als ik op weg was naar klasgenoten om samen huiswerk te maken. Pas toen ik uit Wageningen vertrokken was, kreeg het pand een opknapbeurt. Mijn ouders woonden in die stad tot hun dood. Ook daarna kwam ik er nog af en toe, vooral op de vijfde mei als ik een bezoek aan het graf van mijn ouders combineerde met een blik op het defilé van oud-strijders. Daar heb ik prins Bernhard enige malen gezien, saluerend naar zijn makkers die aan hem voorbij trokken.

De meesten van die makkers zijn al overleden. Bij wie nog leven trekt de prins nu in hun gedachten voorbij.

Donderdag 2 december 2004.

De eerste, korte reactie op het overlijden van prins Bernhard stond op woensdagavond 1 december om 21.45 uur op deze website. Die kanttekening is inmiddels per ongeluk gewist.
Meer kanttekeningen over het koninklijk huis (o.a. bij het overlijden van koningin Juliana) in het dossier-Oranje.