Signalen uit de familie Glimmerveen

Colofon

Zeg nou zelf...

e-mail

Home

   

Selectie uit de
kanttekeningen
van april 2004:

Een 'gemeentelijk raadgevend referendum' van niks of hoe een stokpaardje van D66 verkeerd uitpakt. (donderdag 1 april 2004)

Hoe de omroepvereniging langzaam maar zeker ontmanteld worden. (zaterdag 3 april 2004)

Knap werk: politie van Madrid vond terroristen. (maandag 5 april 2004)

Het gaat fout in Irak; Amerikanen moeten het nu opknappen. (donderdag 8 april 2004)

Wereldoorlog, koude oorlog en daarna wereldvrede? Nee, nu is er de oorlog van en tegen de terreur. (vrijdag 9 april 2004)

Religie wordt weer van betekenis. (zondag 11 april 2004, eerste paasdag)

Na twintig maanden gijzeling: vrijlating in een nieuwsarm paasweekeinde (dinsdag 13 april 2004)

Nederlanders zijn wel erg vaak ziek (woensdag 14 april 2004)

Regionale kranten worden ochtendblad (maandag 19 april 2004)

De verloofden Mabel en Friso helpen leugens uit de wereld (dinsdag 20 april 2004)

De kijkers moeten het weer voor het zeggen hebben bij de publieke omroep (donderdag 22 april 2004)

Mabel Wisse Smit nog even in het middelpunt van de belangstelling (zaterdag 24 april 2004)

De oogarts wil me wel zien... over ruim een half jaar (woensdag 28 april 2004)

Wereldvrede lijkt ver weg

H

erhaalt de geschiedenis zich weer? De tijd zal het leren, maar ik ben er bang voor. Er is in elk geval geen tijd van wereldvrede aangebroken, zoals we na de val van de Berlijnse muur dachten. Eerder lijkt een nieuwe oorlog uitgebroken - en geen 'koude oorlog'.

De mensheid heeft zich vaker vergist als er uitzicht was op vrede.

Neem 1945. Nazi-Duitsland was na jarenlange strijd verslagen en ook het Japan van keizer Hirohito moest capituleren. De mensheid rouwde over miljoenen oorlogsdoden, maar verheugde zich over de vrede die nu de aarde overvleugelde. De blijdschp duurde kort: al spoedig brak een 'koude oorlog' uit tussen de westerse en de communistische wereld. Enkele keren leek een echte oorlog nabij, bij de bouw van de Berlijnse muur en, korte tijd later, bij de Cubacrisis.

Tegen veler verwachting in eindigde die koude oorlog. Wat niemand had verwacht, gebeurde: het Warschaupact werd opgeheven, Duitsland werd herenigd, de betrekkingen tussen Washington en Moskou werden (een beetje) hartelijker. In elk geval was de vrees voor gewapende strijd tussen wereld-delen verdwenen. Blijvende vrede, dachten we.

Zeker, er waren nog altijd oorlogen, tussen landen of binnenlandse zoals de strijd van tien jaar geleden in Rwanda die dezer dagen werd herdacht. Of de al tientallen jaren zich voortslepende strijd tussen Israël en de Palestijnen. Maar het bleef bij lokale conflicten die niet de hele wereldbevolking meesleepten in de oorlogsspanning.

Vrede dus?

Nee. Een nieuw wereldconflict lijkt uitgebroken. Een conflict tussen de westerse en de islamitische wereld.

De Amerikaanse president George W. Bush heeft al een oorlogsverklaring uitgegeven: de oorlog tegen het terrorisme. Die tegenstander is nogal vaag. Eerst leek het te gaan om een groepje dat op 11 september 2001 een massamoord in de Verenigde Staten uitvoerde. Toen werd het de Taliban en Al-Qaida, zetelend rondom Osama bin Laden in Afghanistan. Daarna was het Irak van Saddam Hoessein de vijand. De Amerikanen kregen heel snel dit Irak onder de knie, nu een jaar geleden. Het einde van dit conflict? Nee, het wordt steeds duidelijker dat deze oorlog nu eigenlijk pas begint. Het is geen geregelde strijd tussen militaire machten, maar een soort guerilla die nu vooral in Irak uitgevochten wordt, maar ook daarbuiten: op Bali, in Casablanca, in Madrid.

Vrede? Ik ben bang dat zal blijken dat we in 2001 een langdurige periode van een wereldconflict zijn ingegaan. Niet een tweede 'koude oorlog', maar een gewapende stijd waarin militairen sneuvelen en burgers worden gedood.

Zaterdag 10 april 2004 ('Stille Zaterdag')

Terug naar het begin van deze pagina.


 

Kanttekening
van zaterdag
10 april 2004