De commissie-Rinnooy Kan is niet ontevreden over de omroepverenigingen. Maar zij vindt het topoverleg te 'stroperig'. En dus is haar oplossing: alle macht bij de Raad van Bestuur van de Publieke Omroep. De voorzitters en directeuren van de omroepverenigingen mogen wel adviseren, maar niemand hoeft zich van die adviezen iets aan te trekken. De huidige voorzitter van de Raad van Bestuur Harm Bruins Slot heeft er wel oren naar. Hij wil best de drie televisiezenders en de vijf radiozenders van de publieke omroep sturen.

Volgens Rinnooy Kan moeten de bevoegdheden van Bruins Slot ver gaan. Omroepverenigingen kunnen programma's maken, maar als die de voorzitter van de Raad van Bestuur niet aanstaan, worden ze niet uitgezonden. En eventueel kan Bruins Slot zelf de programma's laten maken die hij nodig vindt. Bruins Slot kan ook bepalen op welk moment welk programma op Nederland 1, 2 en 3 wordt uitgezonden.

In Nederland willen we pluriformiteit, zowel bij de pers als bij de omroep. Maar daar blijft de komende tijd niet veel van over. De belangrijkste kranten in dit land worden binnenkort aangestuurd vanuit Groot-Brittannië; bij de publieke omroep ligt de macht bij tsaar Bruins Slot.

Ons omroepbestel is gebouwd op de gedachte van pluriformiteit: iedere stroming in ons volk kan zich - niet opgelegd door Den Haag, maar van onderop - vereniging om vervolgens zendtijd te krijgen. Het idee was altijd dat elke stroming - dus elke omroepvereniging - zelf mag bepalen wat zij uitzendt.

Het probleem is dat er veel te veel omroepverenigingen zijn. Om slagvaardig te kunnen opereren is er per televisiezender één verantwoordelijke nodig die knopen kan doorhakken. KRO, NCRV, EO en de kleinere zendgemachtigden die Nederland 1 vullen, zouden in een overkoepelende instelling de laatste bevoegdheid op Nederland 1 moeten krijgen. Evenzo de combinatie van AVRO, TROS en BNN op Nederland 2; en VARA, VPRO en NPS op Nederland 3. Harm Bruins Slot zou alleen de bevoegdheid moeten krijgen op de zenders zendtijd op te eisen voor gezamenlijke ondernemingen, bijvoorbeeld sportreportages en verslagen van koninklijke happenings.

Rinnooy Kan wijst de verkeerde weg. De hand die hij uitsteekt, zal gretig worden gegrepen door de lieden (in enkele politieke partijen en bij enkele kranten en tijdschriften) die elke kans aangrijpt om de publieke omroep in de vernieling te helpen. Feitelijk interesseert pluriformiteit hen in het geheel niet. Zij willen uitsluitend op het scherm wat grote adverteerders willen. Aan kijkers hebben zij geen boodschap.

Het CDA lijkt nog de enige politieke partij te zijn die doorheeft welke kant het op moet. Niet die van de ontmanteling van de omroepverenigingen, maar van de versterking van de positie van bespelers per omroep - liefst met fusie van omroepverenigingen per televisiezender.