De wereld kent drie soorten omroepen: publieke omroepen, staatsomroepen en commerciële omroepen. De laatste tijd laten vooral de voorstanders van een Nederlandse staatsomroep en van commerciële omroep van zich horen. 

De voorstanders van een staatsomroep nemen de Britse BBC tot voorbeeld (hoewel de BBC oorspronkelijk een publieke omroep was, geen staatsomroep). Langs allerlei wegen hebben de politici de zeggenschap over de Nederlandse publieke omroep de laatste jaren steeds meer bij de overheid gelegd. Symbolisch daarvoor: de afschaffing van de omroepbijdrage. Vroeger betaalde iedere kijker en luisteraar een apart bedrag voor de omroep waarnaar iedereen keek en luisterde. Nu loopt het via de fiscus. Intussen krijgt de overheid de omroep steeds meer in haar greep. Kijkers en luisteraars krijgen steeds minder invloed; de politici bepalen steeds meer wat we mogen zien en horen.

Nederland telt ook voorstanders van commerciële omroep. Dat zijn vooral degenen die zeggen 'de markt' te willen steunen. Op zichzelf zou daar niet zoveel tegen zijn als de commerciële omroep zijn programma's aan kijkers en luisteraars zou verkopen. Maar dat gebeurt niet. Commerciële omroepen maken winst door de verkoop van pakketten kijkers en luisteraars aan adverteerders. Sommige kranten (zoals De Telegraaf) de financiële belangen hebben in commerciële omroepen, nemen het op voor commerciële omroepen.

Nederland kent al tientallen jaren een publieke omroep die als basis heeft: de kijkers en luisteraars hebben het voor het zeggen. Zoals gezegd: deze basis wordt steeds meer ondergraven door degenen die de zeggenschap in Den Haag wil neerleggen. Het Wetenschappelijk Instituut van het CDA heeft nu een rapport uitgebracht waarin ervoor gepleit wordt de zeggenschap weer bij de samenleving te leggen. De CDA-fractie in de Tweede Kamer lijkt zelfs nog een stapje verder te willen gaan als het instituut van de partij.

Er valt over te discussiëren hoe je dit het beste kunt invullen. Maar in elk geval: het is van groot belang te erkennen dat er niet alleen markt en overheid zijn, maar dat er ook nog een samenleving is. De publieke omroep moet niet gedicteerd worden door de overheid en niet dansen naar de pijpen van adverteerders, maar wortelen in de samenleving. Het CDA pleit daar terecht voor en tenminste de PvdA kan daarbij niet achterblijven. Dan is er een meerderheid die met de omroep de goede kant op wil.