Signalen uit de familie Glimmerveen

Zeg nou zelf...

e-mail

Dossier april 2003

Home

Het verdriet van Crailo

De Bethlehemgemeente in Hilversum heeft dit jaar een project, "Kerk naar buiten". Gemeenteleden bezoeken instellingen waaraan je vaak voorbij rijdt, maar die de meeste mensen nooit van binnen zien. Dinsdag 1 april gold het bezoek Crailo. Een deelnemer werd gevraagd tijdens de kerkdienst van de eerstvolgende zondag iets over de excursie te vertellen.
In dit kader sprak ik deze zondagmorgen in een tot de laatste plaats bezette kerk (wie zegt er toch dat de kerken leeglopen?) de volgende tekst uit:

"I

edereen heeft zijn eigen verdriet. We hopen dat u vandaag uw verdriet met ons verdriet wilt delen".
Deze tekst lazen we op een wand van het asielzoekerscentrum Crailo, op de grens van Laren en Hilversum. We - een groep van zo’n 25 leden van deze Bethlehemgemeente die daaraan dinsdagmiddag 1 april een bezoek bracht; een excursie in het kader van het jaarthema ‘Kerk naar buiten’.

Wendela Treep, voorlichter van het asielzoekerscentrum, liet zich bij de ontvangst bijstaan door Hadi Tehrani, een man uit Iran die inmiddels acht jaar in Crailo verblijft en nog steeds niet weet of hij in Nederland mag blijven.. Hij is kunstenaar en filmregisseur. In zijn vaderland was zijn leven in gevaar: hij is moslim maar zijn geloofsovertuiging viel niet in de smaak bij de heersende stroming van moslims. Hadi Tehrani bleek de tekst te hebben geschreven over het verdelen van het verdriet.

Hij schilderde de leegte van het leven van de meesten van de achthonderd asielzoekers in Crailo; overwegend jongemannen tussen 20 en 35 jaar oud, maar ook gezinnen met kinderen. De meesten hebben niets te doen, dag in dag uit van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat. Sommigen werken enkele uren per dag in Crailo: wc’s en douches schoonmaken. Ze krijgen daar 40 cent per uur voor, bovenop de vaste uitkering van 39 euro per week. De gelukkigsten bezorgen kranten - iets wat oogluikend wordt toegestaan, want een asielzoeker heeft geen sofi-nummer en mag dus niet werken.

Hadi Tehrani beseft dat asielzoekers in de ogen van Nederlanders allemaal criminelen zijn. Hij bezit twee kostbaarheden: een mobiele telefoon en een fiets. De aankoopbonnetjes draagt hij elke dag bij zich zodat hij kan aantonen dat hij daar eerlijk aangekomen is.

Hij schilderde ook hoe hij in een supermarkt een flacon shampoo ging kopen. Vanaf de binnenkomst tot na het afrekenen voelde hij de ogen van velen in zijn rug: hij werd gevolgd zodat hij gepakt kon worden als hij iets zou pikken.

We hebben niet veel asielzoekers gezien: ter bescherming van hun privacy wilde Wendela Treep ons niet in de karige woonruimten binnen brengen. Wel voerde ze ons door de gangen van enkele woongebouwen, de vroegere kazerne. Het zag er vreselijk verwaarloosd uit. „Het Centraal Orgaan Asielzoekers heeft weinig geld", zei Wendela. Het zag er zo triest uit dat we al na anderhalf uur verdrietig weggingen. Je kunt je nauwelijks indenken wat het is als je daar een dag moet blijven, een week, een maand, een jaar, jaren...

Zondag 6 april 2003

Ziet u deze pagina niet in een frame? Klik dan hier.